Η Δάφνη Νικήτα αναδύεται με ένα νέο αναζωογονημένο πνεύμα μέσα από το τελευταίο της βιβλίο με τον τίτλο «Στιλέτα».
Όπως είναι γνωστό η Δάφνη Νικήτα διαπρέπει ως συγγραφέας και παραγωγός πολιτιστικών προγραμμάτων. Παράλληλα, το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Διάτοπος, το οποίο διευθύνει, αποτελεί έναν φωτεινό πύργο του πολιτισμού στην Κύπρο. Συνεργαζόμενη με το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου και συμμετέχοντας σε διεθνείς δράσεις όπως η 53η Μπιενάλε Τέχνης της Βενετίας και η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, η Δάφνη Νικήτα έχει καταστήσει το όνομά της συνώνυμο της καλλιτεχνικής και πολιτιστικής καινοτομίας.
Μέσα από τις ποιητικές συλλογές της, όπως «Μπουκάλια από το ίδιο άρωμα» και «Μαύρα σκυλιά», η Δάφνη Νικήτα αποκαλύπτει έναν κόσμο ευαίσθητο και ποιητικό, αλλά ταυτόχρονα έντονα παρατηρητικό και επικριτικό. Η συνεισφορά της στην ελληνική κουλτούρα τιμήθηκε το 2022 από το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, αναγνωρίζοντας τον εξαιρετικό της ρόλο στην προώθηση και καλλιέργεια του ελληνικού πολιτισμού.
«Ζωή να κοιταζόμαστε διαρκώς στα μάτια, μόνοι μέσα σε μια θαυμάσια έρημο.
Η παράγκα στο δάσος είναι ευλογία, όπως τα αδέσποτα σκυλιά που
σώθηκαν. Η αναμονή είναι βαρετή, μόνη επιθυμία η επιστροφή στην εξοχή
που καίγεται. Τυλίγουν τα παιδιά τους με χρωματιστά τραπεζομάντιλα και
βγαίνουν στον δρόμο τρέχοντας· η ομορφότερη χώρα –λένε– είναι αυτή όπου
ζεις. Δεν ακούγονται καμπάνες, «έχουμε πόλεμο» φωνάζουν. Οι πρόσφυγες
κοπάδια· ο στρατός ανήκει –λένε– στον λαό· δεν υπάρχει φαγητό πουθενά.
Παγωνιά, πέφτω πάνω στο χιόνι, σπάω, γίνομαι άπειρα μαύρα μικρά πουλιά.
Το παιχνίδι μόλις άρχισε, δεν υπόσχομαι τίποτα. Η αβεβαιότητα γίνεται
ελπίδα. Αμέτρητα μυτερά στιλέτα καρφωμένα στο στήθος, μείνε κοντά μου κι
ας τρέχω σαν άλογο, μείνε κοντά μου κι ας είμαι το άλογο χωρίς κεφάλι. Το
θαύμα συμβαίνει τη στιγμή που η απελπισία θριαμβεύει. Τη δύναμη ζητώ να
νιώσω σαν φτερό που χορεύει με τον άνεμο. Κλειστά φωτεινά δωμάτια στη
μέση μιας θάλασσας που αδειάζει, καθώς ο μίζερος κόσμος ενώνεται ξανά».
