65.000 άνθρωποι, ένα στάδιο, μια φωνή – και πάλι, η ίδια κοινωνία που ξέρει να φλέγεται για μουσική, φαίνεται να αδυνατεί να βρει την ίδια ένταση και αποφασιστικότητα για τα ζητήματα που πραγματικά την επηρεάζουν την ακρίβεια, την αδικία και τη διαφθορά που καθημερινά τη δοκιμάζουν.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Δεν είναι λίγες οι φορές που η Άννα Βίσση έχει δεχθεί άδικη κριτική. Η ελληνική κοινωνία συχνά υψώνει κάποιον στα ουράνια για να τον κατεβάσει με την ίδια ευκολία. Έτσι, δεν έλειψαν τα επικριτικά σχόλια, με ορισμένους να χαρακτηρίζουν ειρωνικά «αρνιά» ή «κορόιδα» όσους έσπευσαν στο Καλλιμάρμαρο. Υποστήριξαν μάλιστα πως τέτοιο πλήθος θα έπρεπε να συγκεντρώνεται και για ζητήματα που καίνε την κοινωνία, όπως η ακρίβεια, η διαφθορά ή η οικονομική κρίση.
Η σχέση της Βίσση με την Κύπρο παραμένει ισχυρή. Δεν ήταν λίγοι οι Κύπριοι που ταξίδεψαν στην Αθήνα, μόλις λίγους μήνες μετά τη μεγαλειώδη συναυλία της στη Λευκωσία, για να τη δουν ξανά από κοντά. Άλλοι γιατί μεγάλωσαν με τα τραγούδια της και δεν χάνουν στιγμή να τη θαυμάσουν, άλλοι γιατί είδαν το ταξίδι ως αφορμή για ένα όμορφο Σαββατοκύριακο στην πρωτεύουσα – και κάποιοι ίσως για να έχουν να καυχηθούν στην γειτόνισσα τους, πως «είδαν την Άννα Βίσση ζωντανά στο Καλλιμάρμαρο».
Κι εδώ προκύπτει μια αντίφαση πώς γίνεται, από τη μια, να μιλάμε διαρκώς για ακριβά καύσιμα, δυσβάσταχτους λογαριασμούς και οικονομική στενότητα, και από την άλλη να γεμίζουν στάδια και αεροπλάνα για ένα μουσικό γεγονός; Αν πράγματι η κοινωνία μας δεν αντέχει άλλο οικονομικά, τότε πώς εξηγείται αυτή η άνεση; Το ζήτημα δεν είναι να μειώσουμε την αξία ή το πάθος που γεννά μια καλλιτέχνιδα με το εκτόπισμα της Άννας Βίσση. Το ζήτημα είναι άλλο ότι η ενέργεια, η μαζικότητα και η φλόγα που βλέπουμε σε συναυλίες, αν διοχετεύονταν και σε κοινωνικά ζητήματα, η εικόνα της χώρας μας θα ήταν πολύ διαφορετική.
Η Άννα Βίσση μάς δείχνει τι σημαίνει να ενώνεσαι μέσα από κάτι που αγαπάς. Η Κύπρια ερμηνεύτρια έχει το χάρισμα να φέρνει μαζί ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών, εμπειριών και τόπων κάτω από την ίδια μουσική. Δεν ευθύνεται εκείνη για τις αντιφάσεις που καταγράφονται γύρω από το όνομά της, κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα τραγουδά και συγκινεί. Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι αν θα μάθουμε ποτέ να χρησιμοποιούμε αυτήν τη δύναμη του πάθους και της ενότητας και για το κοινό μας καλό. Η Άννα Βίσση, χωρίς να το επιδιώκει, μας υπενθυμίζει πως ως λαός έχουμε ακόμα τη δυνατότητα να παθιαστούμε. Το στοίχημα είναι αν θα μάθουμε να διοχετεύουμε αυτήν τη δύναμη και σε μάχες που αφορούν το μέλλον όλων μας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
