4η Απριλίου. Μια ημερομηνία που δεν θα έπρεπε να υπάρχει ως γιορτή. Γιατί αν πραγματικά είμαστε πολιτισμένοι, αν σεβόμαστε τη ζωή σε όλες της τις μορφές, η Παγκόσμια Ημέρα Αδέσποτων Ζώων δεν θα έχει λόγο ύπαρξης. Και όμως υπάρχει. Μας υπενθυμίζει τη συλλογική μας αποτυχία. Μας θυμίζει πως εκατομμύρια ζώα στον πλανήτη ζουν στους δρόμους, πεινασμένα, διψασμένα, φοβισμένα.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Τα αδέσποτα δεν μας χρειάζονται. Επιβιώνουν όπως μπορούν, βρίσκουν τροφή στα σκουπίδια, μαθαίνουν να ζουν με τη βροχή, την παγωνιά και τη μοναξιά. Εμείς όμως τα χρειαζόμαστε. Για να μας θυμίζουν τι σημαίνει ανιδιοτελής αγάπη, πίστη χωρίς ανταλλάγματα, τρυφερότητα χωρίς όρους. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, όταν οι άνθρωποι βρέθηκαν ξαφνικά μόνοι, παγιδευμένοι στα σπίτια τους, πολλοί στράφηκαν στην υιοθεσία ενός ζώου.
Τα αδέσποτα δεν μας χρειάζονται. Εμείς τα χρειαζόμαστε. Για να μας διδάξουν όσα έχουμε ξεχάσει.
Τα αδέσποτα έγιναν η συντροφιά που γέμισε τα άδεια σαλόνια, η παρηγοριά που έλειπε από την καθημερινότητα. Όμως, όταν η ζωή επανήλθε στους γρήγορους ρυθμούς της, πολλά από αυτά τα ζώα εγκαταλείφθηκαν ξανά. Λες και ήταν αντικείμενα μιας προσωρινής ανάγκης. Λες και δεν ένιωσαν, δεν αγάπησαν, δεν δημιούργησαν δεσμό με το μέρος που πια θεωρούσαν σπίτι τους. Αν ήταν τα παιδιά τους, θα τα άφηναν έτσι;
Και ενώ ο κόσμος προχωρά, εξελίσσεται, φτιάχνει τεχνητή νοημοσύνη, ανακαλύπτει πλανήτες και κερδίζει Νόμπελ, αποτυγχάνει στο πιο βασικό μάθημα: το να αγαπά χωρίς να ζητά αντάλλαγμα. Όπως ακριβώς κάνουν εκείνα. Τα ζώα αυτά δεν ζητούν πολλά. Δεν θέλουν χρήματα ή δώρα. Θέλουν χάδια μια αγκαλιά. Και όταν τους τα δώσεις, στο ανταποδίδουν με όλα όσα είναι – με πίστη, τρυφερότητα, αφοσίωση.
Είναι, μετά τα παιδιά μας, εκείνα που δίνουν νόημα σε μια κοινωνία που ψάχνει ελπίδα στα λάθος μέρη.Η φιλοζωία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ηθική υποχρέωση. Και είναι παραλογισμός να ακούμε ακόμα το επιχείρημα: «Εδώ πεθαίνουν άνθρωποι κι εσείς νοιάζεστε για τα ζώα». Γιατί όποιος αγνοεί τον πόνο του πιο αδύναμου, αργά ή γρήγορα, θα αγνοήσει και τον πόνο του ανθρώπου δίπλα του.
Είναι, μετά τα παιδιά μας, εκείνα που δίνουν νόημα σε μια κοινωνία που ψάχνει ελπίδα στα λάθος μέρη.
Για να μας θυμίσουν τι σημαίνει να αγαπάς πραγματικά. Και ίσως, όταν σκύβουμε να χαϊδέψουμε ένα πλάσμα του δρόμου, εκείνη τη στιγμή είμαστε περισσότερο άνθρωποι από ποτέ.
Τα αδέσποτα έγιναν η συντροφιά που γέμισε τα άδεια σαλόνια, η παρηγοριά που έλειπε από την καθημερινότητα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
