Δεν είναι η πρώτη φορά που διαβάζουμε για ανήλικους που εξαφανίζονται από στέγες φιλοξενίας. Και κάθε φορά, το ζήτημα αντιμετωπίζεται ως απλό συμβάν – μια ακόμα «εξαφάνιση» που ευτυχώς δεν είχε τραγική κατάληξη.
Όταν ένας έφηβος εγκαταλείπει έναν ασφαλή χώρο, η κοινωνία οφείλει να σταθεί και να αναρωτηθεί: Τι δεν κάναμε σωστά;Μήπως είναι μπλεγμένος με ουσίες; Τότε το πρόβλημα είναι επείγον και πολύπλευρο. Οι αρμόδιες αρχές δεν αρκεί να τον εντοπίζουν. Οφείλουν οι αρμόδιοι να ψάξουν βαθύτερα κι’ εάν το κάνουν τότε πρέπει να αντιμετωπιστεί από τη ρίζα.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Όμως, πίσω από τη στατιστική, πίσω από τη στεγνή ανακοίνωση της Αστυνομίας, υπάρχει ένα ερώτημα που δεν απαντιέται ποτέ με ειλικρίνεια: Γιατί ένας έφηβος θέλει να φύγει από έναν χώρο που υποτίθεται τον προστατεύει; Οι έφηβοι δεν φεύγουν χωρίς λόγο. Κι αν χθες βρέθηκε ο 16χρονος της Λευκωσίας, η είδηση δεν πρέπει να μας ανακουφίζει, αλλά να μας ταρακουνά.
Αν, πάλι, υπάρχουν ενδείξεις για ψυχικές διαταραχές, τότε η παρουσία ψυχολόγων και ψυχιάτρων είναι απαραίτητη. Όχι ένας ψυχολόγος, ούτε δύο. Η στήριξη της ψυχικής υγείας των εφήβων πρέπει να είναι οργανωμένη, συνεχής και με πρόσωπα σταθερά, όχι περιστασιακή ή τυπική. Και αν κάποιοι νέοι φεύγουν γιατί έρχονται σε επαφή με παραβατικά ή εκμεταλλευτικά δίκτυα, τότε έχουμε να κάνουμε με ένα επικίνδυνο κενό προστασίας. Υπάρχουν έξω άνθρωποι που υπόσχονται «ανεξαρτησία», «χρήματα» ή μια ψεύτικη αίσθηση «οικογένειας» – και οι έφηβοι, διψασμένοι για αποδοχή, πέφτουν στην παγίδα. Το ερώτημα όμως παραμένει: Γιατί βρίσκουν περισσότερη «ζεστασιά» εκεί, απ’ ό,τι μέσα σε μια κρατική δομή;
Κι αν, πράγματι, οι θεσμοί μας είναι ισχυροί και ακλόνητοι, τότε πρέπει να γίνουν ακόμη περισσότεροι. Περισσότερες ευκαιρίες φροντίδας, περισσότερες σταθερές σχέσεις εμπιστοσύνης, περισσότερα αυτιά ανοιχτά – περισσότερο προσωπικό και όχι μόνο άτομα που κατέχουν διευθυντικές θέσεις αλλά άτομα που είναι δίπλα στους νέους καθημερινά και τους γνωρίζουν καλύτερα από όλους. Γιατί τα παιδιά που σήμερα ζουν σε μια στέγη, αύριο θα είναι πολίτες της κοινωνίας μας. Αν τώρα τα εγκαταλείψουμε συναισθηματικά, αν τα αφήσουμε στο περιθώριο, τότε μεγαλώνοντας θα υιοθετήσουν συμπεριφορές που γεννήθηκαν μέσα στην εγκατάλειψη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
