Ένα «άτυπο» ραντεβού φαίνεται πως είχε δοθεί και φέτος στη χθεσινή ημέρα, 13 Δεκεμβρίου. Όχι από πολίτες, όχι από κοινωνικές ομάδες με αιτήματα, αλλά από εκείνους που γνωρίζουν καλά πώς να μετατρέπουν την πόλη σε πεδίο έντασης. Αποτέλεσμα; Αστυνομία και Πυροσβεστική σε επιφυλακή, δρόμοι υπό παρακολούθηση και μια κοινωνία να κρατά την ανάσα της — χωρίς καν να ξέρει το γιατί.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Κάθε χρόνο, συγκεκριμένες ημερομηνίες μετατρέπονται σε κάτι σαν άτυπη άδεια για ανοησία. Δεν χρειάζεται λόγος, δεν χρειάζεται αίτημα, δεν χρειάζεται καν αιτία. Αρκεί το ημερολόγιο. Κι έτσι, η 13η Δεκεμβρίου γίνεται για κάποιους όχι ημέρα μνήμης ή προβληματισμού, αλλά πρόσχημα.Το σκηνικό είναι γνωστό και επαναλαμβανόμενο. Μικρά, επικίνδυνα επεισόδια. Φωτιές χωρίς στόχο. Αντικείμενα στη μέση των δρόμων. Αρχές σε επιφυλακή. Και μια κοινωνία που παρακολουθεί, κουρασμένη πια, να παίζεται το ίδιο έργο. Όχι γιατί κάτι διεκδικείται, αλλά γιατί «έτσι γίνεται κάθε χρόνο».
Και μετά το σβήσιμο της φωτιάς και την καταγραφή του περιστατικού, η Πυροσβεστική αποσύρθηκε για να τρέξει σε… άλλη μία ανοησία. Τα καμένα παρέμειναν μέσα στον δρόμο, με κίνδυνο ατυχήματος. Κι ακόμα, κανείς δεν ξέρει τον λόγο πίσω από αυτή την ανεγκέφαλη πράξη. Αν υπήρχε σκοπός, θα ήταν εμφανής. Όμως δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο η επαναλαμβανόμενη, επικίνδυνη ανοησία που φορτίζει ημερομηνίες χωρίς νόημα.
Το τελευταίο περιστατικό στη Λευκωσία, στο Γέρι, με το κάψιμο κάδου στη μέση του κεντρικού δρόμου, δεν ήταν εξαίρεση. Ήταν η επιβεβαίωση του κανόνα. Μια πράξη χωρίς μήνυμα, χωρίς περιεχόμενο, χωρίς ίχνος σκέψης για τις συνέπειες. Αν κάποιος οδηγός έπεφτε πάνω στο φλεγόμενο αντικείμενο, δεν θα μιλούσαμε για «συμβολισμό». Θα μιλούσαμε για αμέλεια με ανθρώπινο κόστος.
Και ποιος ήταν ο ουσιαστικός λόγος; Κανείς δεν γνωρίζει. Αντίδραση; Μήνυμα; Ή απλώς το γνωστό «δεν έχουμε τίποτε καλύτερο να κάνουμε»; Να βάλουμε ένα καλάθι στη μέση του δρόμου, να πάρει φωτιά και να το βαφτίσουμε πράξη αντίστασης. Κι όμως, αυτή η πράξη μόνο «μάγκικη» δεν είναι. Δεν αποδεικνύει τίποτε άλλο παρά ανεγκέφαλη συμπεριφορά, ντυμένη με ψευτοπαλικαριά.
Γιατί αν ένας ανυποψίαστος οδηγός προσέκρουε πάνω στο φλεγόμενο καλάθι, το αποτέλεσμα δεν θα ήταν ούτε ηρωικό ούτε συμβολικό. Θα ήταν απλώς μια επικίνδυνη, βλακώδης ενέργεια με ενδεχομένως τραγικές συνέπειες.
Γιατί αν ένας ανυποψίαστος οδηγός προσέκρουε πάνω στο φλεγόμενο καλάθι, το αποτέλεσμα δεν θα ήταν ούτε ηρωικό ούτε συμβολικό
Όσοι νομίζουν ότι «πολεμούν το σύστημα» με τέτοιες πράξεις, κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Δεν πλήττουν τις αρχές. Δεν αποδυναμώνουν κανέναν μηχανισμό. Αντιθέτως, κρατούν ξάγρυπνους αστυνομικούς και πυροσβέστες, ανθρώπους που δεν είναι ο εχθρός, αλλά αυτοί που θα τρέξουν πρώτοι αν κάτι πάει στραβά — ακόμη και εξαιτίας της δικής τους ανοησίας.
Κάποτε, ακόμα και η αντίδραση είχε όρια και νόημα. Σήμερα, σε ορισμένες περιπτώσεις, έχει καταντήσει μια επικίνδυνη συνήθεια χωρίς σκοπό, χωρίς μήνυμα, χωρίς ευθύνη. Και αυτό δεν λέγεται αντίσταση. Λέγεται απλώς αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
