Δύο δεκαετίες μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, ο Κύπριος καλλιτέχνης Χρίστος Κακούλλης αποτυπώνει τη μνήμη αυτής της ημέρας μέσα από ένα συγκινητικό έργο. Δύο κεριά, όρθια σαν τους Δίδυμους Πύργους, στέκονται μέσα σε τρυφερά χέρια, σαν μια μνήμη που δεν αφήνεται να χαθεί.
Στο κέντρο τους ανθίζει ένα λουλούδι όχι φωτιά, αλλά έκρηξη ζωής, χρωματιστή και γεμάτη ελπίδα, που μας θυμίζει ότι ακόμα και από τις πιο βαθιές πληγές μπορεί να γεννηθεί κάτι νέο. Το πρωινό της 11ης Σεπτεμβρίου μετατράπηκε μέσα σε λίγα λεπτά σε μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της σύγχρονης ιστορίας. Στις 8:46 π.μ., η Πτήση 11 της American Airlines έπληξε τον Βόρειο Πύργο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη. Μόλις 17 λεπτά αργότερα, η Πτήση 175 της United Airlines καρφώθηκε στον Νότιο Πύργο, ενώ ένα τέταρτο αεροπλάνο συνετρίβη στην Πενσυλβάνια χάρη στην ηρωική αντίσταση των επιβατών. Μέσα σε λίγες ώρες, οι Δίδυμοι Πύργοι κατέρρευσαν.
Στις συντονισμένες τρομοκρατικές επιθέσεις έχασαν τη ζωή τους 2.977 άνθρωποι, ανάμεσά τους πολίτες από πάνω από 90 χώρες, πυροσβέστες και αστυνομικοί. Οι εικόνες των αεροσκαφών που χτυπούν τους Δίδυμους Πύργους πάγωσαν τον πλανήτη και έκαναν τη μνήμη αυτής της ημέρας ανεξίτηλη.
Το έργο του Κακούλλη μετατρέπει αυτή τη μνήμη σε κάτι ζωντανό, φέρνοντας στο φως την αντοχή και την ελπίδα μέσα από την τέχνη.
«Δύο κεριά, όρθια σαν τους Δίδυμους Πύργους, στέκονται μέσα σε χέρια που τα κρατούν τρυφερά, σαν μνήμη που δεν αφήνεται να χαθεί. Στο κέντρο τους, εκεί όπου άλλοτε γεννήθηκε ο πόνος, αναδύεται ένα λουλούδι. Όχι σαν φωτιά, αλλά σαν άνθισμα∙ μια έκρηξη ζωής, χρωματιστή, μέσα από το σκοτάδι.
Το έργο αυτό είναι ένας φόρος τιμής στη 11η Σεπτεμβρίου. Συμβολίζει τη θυσία, την απώλεια, αλλά και την αντοχή του ανθρώπου να μεταμορφώνει την καταστροφή σε ελπίδα. Το λουλούδι ανάμεσα στους πύργους γίνεται το σημάδι ότι, ακόμα κι από την πιο σκληρή πληγή, μπορεί να γεννηθεί κάτι νέο – η μνήμη, η ενότητα, η ειρήνη. Το έργο αποτυπώνει τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο πένθος και την αναγέννηση, κρατώντας ζωντανή την ανάμνηση μέσα από την τέχνη.
CRS»
Ο Κακούλλης συνοδεύει το έργο του με ένα κείμενο που μεταφέρει τον θεατή πίσω στην ημέρα της τραγωδίας, θυμίζοντας τη θυσία, την απώλεια αλλά και τη δύναμη του ανθρώπου να μεταμορφώνει την καταστροφή σε ελπίδα. Το λουλούδι ανάμεσα στους πύργους γίνεται σύμβολο ότι ακόμα και από τις πιο βαθιές πληγές μπορεί να γεννηθεί κάτι νέο – μνήμη, ενότητα, ειρήνη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
