Σήμερα, που γιορτάζει η Αγία Υπομονή, κάνουμε το σταυρό μας και της ανάβουμε ένα κερί από καρδιάς. Όχι μόνο για να αντέξουμε. Αλλά για να μη χάσουμε και το τελευταίο ίχνος λογικής που μας έχει απομείνει. Γιατί πώς αλλιώς να σταθούμε απέναντι στον παραλογισμό των καιρών; Μονάχα με πίστη, καρδιά και… υπομονή.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Βαθιές ανάσες. Κλείνουμε μάτια. Κλείνουμε αυτιά. Βάζουμε μουσική – κάτι απαλά, κάτι που να μη συνοδεύεται από δελτίο ειδήσεων. Κι αν κάποιος περάσει να πει τα «μεγάλα του λόγια», χαμογελάμε. Παίζουμε το παιχνίδι «δεν καταλαβαίνω», να δούμε μέχρι πού φτάνει η αχαριστία, ο εγωισμός, η υπεροψία, οι ξερόλες, οι αλάνθαστοι, οι αναποφάσιστοι, και όλοι αυτοί που θεωρούν ότι με το να υποτιμήσουν τον άλλο θα είναι ανώτεροί. Είναι και αυτή (γαμώτο) η ψευδαίσθηση υπεροχής. Μην τους ενοχλήσουμε – ζουν στον μικρόκοσμό τους, ποζάρουν με τα φίλτρα τους και νομίζουν ότι είναι κάποιοι άλλοι. Ας είναι. Λίγο μας απασχολεί. Άλλωστε, η ευτυχία δεν κρύβεται πίσω από μια οθόνη. Δεν πατιέται με καρδούλα και διάφορα emoij. Την νιώθεις. Γνωρίζεις καλά ποιος το κάνει επίτηδες και ποιος όχι. Ποιος πραγματικά σε νοιάζεται και ποιος θέλει να περάσει την ώρα του.
Εμείς όμως, σ’ αυτό τον κόσμο τον παράλογο, δεν θέλουμε να γίνουμε ίδιοι. Θέλουμε απλώς να επιβιώσουμε. Με χιούμορ, με λίγη ειρωνεία, με μια γερή δόση αυτοσαρκασμού. Ναι, θα γελάσουμε με την υπομονή μας – πού τη βρίσκουμε κάθε φορά; Πώς αντέχουμε την αδικία, την αγένεια, τη δήθεν ανωτερότητα; Δεν θυμώνουμε πλέον…προχωράμε και ευελπιστούμε ότι όταν η κακία, η ψευτιά και η δειλία εξαλειφτεί, θα επανέλθουμε από το δικό μας κόσμο. Δεν θέλουμε να κατηγορήσουμε κανέναν αλλά να προχωρήσουμε κι’ εάν κάνουμε λάθη για κάποιους ανθρώπους, είναι στο χέρι τους να μας αποδείξουν ότι είναι διαφορετικοί. Προς το παρόν μια από τα ίδια. Οι ίδιες υποσχέσεις, τα ίδια λόγια, οι ίδιες πράξεις…Μάλλον επειδή μέσα μας υπάρχει ακόμη λίγη πίστη πως ο κόσμος μπορεί να αλλάξει. Ή έστω να τον αντέξουμε εμείς, χωρίς να χάσουμε τον εαυτό μας. Οπότε σήμερα, αν σου πουν «κάνε λίγη υπομονή», μη στραβομουτσουνιάσεις. Πες απλά:
«Γιορτάζει η Αγία Υπομονή. Και μ’ έχει πάρει από το χέρι.»
…και συνέχισε. Με χαμόγελο. Με δόση αυτοσαρκασμού. Με αξιοπρέπεια. Γιατί αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ίσως – αλλά εσύ μπορείς να συνεχίσεις να τον κοιτάς χωρίς να χάνεις τον καθρέφτη σου. Χωρίς φίλτρα.
Χρόνια μας πολλά!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
