Ένα ευχαριστώ που αξίζει όλα τα υπάρχοντα του κόσμου και λέγεται από κάποια άτομα που παρόλο που δεν γνωρίζεις καθόλου, εντούτοις έχουν την ευγένεια και τη ηθική να το εκφράσουν. «Ένα μεγάλο ευχαριστώ που ενώ εσύ ήθελες απλά να κάνεις τη δουλειά σου ή ακόμη αυτό που αγαπάς, χωρίς ωστόσο ποτέ να θέλεις κάποια ανταμοιβή». Αυτό το μεγάλο ευχαριστώ το δέχτηκα με πολύ συγκίνηση από έναν άνθρωπο που αγωνίζεται να σώσει την ζωή του παιδιού του. Δεν ξέρω για ποιο λόγο το πήρα προσωπικά και δεν κράτησα μια «απόσταση» από το θέμα του μικρού Λούκα. Ίσως, επειδή είναι ένα μωρό 8χρονων που αγωνίζεται να ζήσει. Και το ένστικτο μου, ως μητέρα αλλά και έως δημοσιογράφος λέει ότι θα τα καταφέρει.
Στην επαγγελματική μου πορεία, έχω γνωρίσει πάρα πολλά άτομα με πολλαπλά προβλήματα, είτε υγείας είτε άλλος πώς. Δύο ήταν όμως τα πρόσωπα που έχουν μείνει στην καρδιά μου…το γλυκό προσωπάκι του Λάμπρου ο οποίος είναι ένας μικρός μαχητής και παρόλο που ποτέ δεν συνάντησα από κοντά, εντούτοις νιώθω ότι τον αγαπώ βαθιά. Πριν λίγους μήνες «γνώρισα» μέσων των αναρτήσεων του πατέρα του, Ανδρέα ακόμη ένα παιδάκι, τον Λούκα, ο οποίος παλεύει με πολύ θέληση και πίστη να πάρει πίσω τη ζωή που του ανήκει. Δύο παιδάκια με διαφορετικά βιώματα αλλά όχι διαφορετική αντίληψη για τη ζωή.
Δύο παιδάκια που έχουν μπει μέσα στην καρδιά μου και συμπαθώ ακόμη και από μακριά. Που «ασχολούμαι» με τη ζωή τους και τη καθημερινότητα τους, βλέποντας τα να μεγαλώνουν και να γεύονται τις λύπες και τις χαρές μαζί με τους αξιοπρεπής γονείς τους.
Προσωπικά δεν χρειάζομαι το «Ευχαριστώ» παρόλο που δεν θα το κρύψω ότι με συγκινεί αφάνταστα. Δεν είναι λόγω μόνο της δουλειάς μου που ασχολούμαι με τον Λάμπρο και τον Λούκα είναι κάτι παραπάνω. Είναι ότι προσπαθώ να «μπω» στην θέση των γονιών τους και να αντλήσω δύναμη από αυτούς τους ανθρώπους που μόνο συγχαρητήρια αξίζουν. Συγχαρητήρια για τον αγώνα και το ήθος σας κι εύχομαι και το ξέρω ότι όλα θα πάνε καλά…
