Δεν μπορείς να κρυφτείς πλέον φαίνεσαι…Και είναι ενοχλητικό, αποκρουστικό και πολλές φορές καταντάει προκλητικό…Δεν μπορείς να ξεφύγεις και τριγυρνάς όπως το φάντασμα γύρω- γύρω προσπαθώντας να εξουσιάσεις την καρδιά και το νου. Ξέρεις, ότι υπάρχει μια αδυναμία, γι’ αυτό διαλέγεις την σιωπή…Γιατί είσαι σίγουρος, ότι στο τέλος θα «νικήσει» ο πιο αδύναμος και αυτός που αγαπάει περισσότερο…Και όμως, κάποτε τα «παιχνίδια» τελειώνουν και στην θέση του, μπαίνουν τα πιο ουσιαστικά πράγματα της ζωής.
Κάποτε το πάθος τελειώνει και μέσα από τα λάθη σου μαθαίνεις πολλά…Δεν ξέρω εάν το πάθος και το λάθος πάνε μαζί ή ακόμη και δίπλα –δίπλα. Αυτό που ξέρω είναι ότι το πάθος οδηγεί το άνθρωπο σε πολλά λάθη που δεν διορθώνονται ποτέ. Είναι αυτό το συναίσθημα που σε κάνει να τα ξεχνάς όλα και δεν υπολογίσεις τίποτε και κανέναν.
Είναι αυτό που μένει «κολλημένο» μέσα στο μυαλό και δεν φεύγει ποτέ… Είναι αυτό που νιώθεις να απλώνεται σε όλο το σώμα σου και είναι αυτό που «κυβερνά» το μυαλό και την καρδιά σου και δεν έχεις τη δύναμη να ξεφύγεις, παρόλο που το θέλεις πολύ.
Δεν μπορείς, όμως, πλέον να κρυφτείς…Όλα μαρτυρούν την αλήθεια, αυτή η αλήθεια που προσπαθείς να κρύψεις τόσο καιρό…Έχεις πάθος τελικά και κόλλημα…Και είναι προκλητικό… Όμως δεν ξέρω, εάν αυτό το πάθος είναι εμμονή και είναι ένα μεγάλο λάθος.
Δεν είναι το πάθος, δύο ερωτευμένων κορμιών που και οι δύο θέλουν να νοιώσουν το χάδι ο ένας του άλλου. Αυτό το πάθος είναι διαφορετικό και δεν ξέρω, πλέον εάν είναι η κατάλληλη λέξη. Είναι αρρωστημένο και προκλητικό…και ίσως, ναι αυτή είναι η λέξη. Προκλητικό γιατί νομίζεις ότι μπορεί να «εξουσιάζεις»…Ότι μπορείς να κινείς τα νήματα, όπου θέλεις και δεν λογαριάζεις τίποτε και κανένα. Είναι το πάθος να το κατακτήσεις, ίσως να το ερωτευτείς και μετά να το αποτελειώσεις, χωρίς καθόλου να σκεφτείς…
