Στον κόσμο μας, όπου όλοι κρατούν μια γνώμη πρόχειρη για τον άλλον, η φράση «καλός άνθρωπος» μοιάζει απλή – αλλά είναι φορτωμένη με ερμηνείες, εμπειρίες και προκαταλήψεις. Οι περισσότεροι θυμούνται την καλοσύνη σου όταν δεν μπορούν πια να τη χρησιμοποιήσουν. Και πολλές φορές, αυτή η «καλοσύνη» που σου αποδίδουν δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι τύψεις τους — επειδή σε σχολίασαν, σε υποτίμησαν ή σε έκριναν άδικα όσο ήσουν ζωντανός.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Η κοινωνία αγαπά τις ταμπέλες. Καλός. Κακός. Εγωιστής. Τυχερός. Θύμα. Ήρωας. Όμως καλός άνθρωπος δεν είναι αυτός που δεν θύμωσε ποτέ, αλλά εκείνος που θύμωσε και δεν σε κατέστρεψε. Δεν είναι αυτός που δεν έκανε λάθη, αλλά εκείνος που έμαθε από αυτά. Όταν κάποιος είναι απόμακρος, ειρωνικός ή ψυχρός, δεν σημαίνει πως είναι κακός. Μπορεί απλώς κάτι μέσα του να πονάει ή να μην έχει ακόμα λυθεί. Ο κομπλεξισμός, η ειρωνεία, οι σπόντες, η έπαρση – δεν είναι πάντα κακία. Είναι συχνά ανασφάλεια. Είναι μικροί άνθρωποι που παλεύουν να νιώσουν μεγάλοι, μειώνοντας τους άλλους.
Στην εποχή μας, ο ευγενικός φαίνεται αδύναμος.Ο δυνατός φαίνεται αγενής.Ο φτωχός, αφελής.Ο πλούσιος, ύποπτος.
Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Η καλοσύνη δεν είναι επίδειξη. Δεν χρειάζεται φώτα, ούτε χειροκροτήματα. Είναι κάτι που γίνεται σιωπηλά, μέσα μας. Είναι μια επιλογή. Λένε ότι οι σκληροί άνθρωποι είναι όσοι έχουν πληγωθεί. Ίσως… Ίσως απλώς να έμαθαν να κρύβουν τον πόνο πίσω από τοίχους. Αυτό που ξέρω είναι ότι ο πραγματικά καλός άνθρωπος συγχωρεί — αλλά μόνο αν ο άλλος δείξει πως άξιζε αυτή τη συγχώρεση.
Γιατί όταν κάποιος σε κοροϊδεύει ξανά και ξανά, δεν υπάρχει πια χώρος για συγχώρεση. Το χειρότερο; Είναι να σε κοροϊδεύουν κατάμουτρα και να παριστάνουν τα θύματα. Να σε πληγώνουν και να φωνάζουν ότι πληγώθηκαν.Που δεν μπαίνουν στα δικά παπούτσια και βλέπουν μόνο το δικό τους συμφέρον. Ψηλά γράμματα για ορισμένους…Ο καλύτερος άνθρωπος, λοιπόν, είναι εκείνος που δεν ψάχνει χειροκρότημα. Που δεν έχει ανάγκη από κάμερες και καρδούλες. Που δεν μετρά την καλοσύνη του με stories και likes.
Ο δικός μου καλός άνθρωπος είναι αυτός που με σέβεται, για να μπορώ κι εγώ να τον σέβομαι. Που με εκτιμά. Που δεν προσπαθεί να με μικρύνει για να νιώσει πιο μεγάλος. Που συγχωρεί τα λάθη μου – και, το πιο σημαντικό, δεν επαναλαμβάνει τα δικά του.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
