ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Πίσω από όλο αυτό το κύμα αγανάκτησης, πολλοί μαθητές κάνουν «πάρτι» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ειρωνεύονται, χλευάζουν, υποτιμούν τους εκπαιδευτικούς. Έτσι όμως, δεν μαθαίνουν να σέβονται ούτε τον διπλανό τους ούτε τον ίδιο τους τον εαυτό. Και κάπου εδώ αρχίζει το βαθύτερο πρόβλημα έχουμε μεγαλώσει μια γενιά που δυσκολεύεται να δεχτεί κανόνες, να ξεχωρίσει τη δημοκρατία από την ασυδοσία, την ελευθερία λόγου από τον εμπαιγμό.
Οι γονείς είχαν κάθε λόγο να ξεσηκωθούν μετά το περιστατικό στο Λύκειο της Λευκωσίας, όπου μαθήτρια δεν μπόρεσε να χρησιμοποιήσει την τουαλέτα εν ώρα μαθήματος. Κανείς δεν μπορεί να υπερασπιστεί τέτοια υπερβολική αυστηρότητα· είναι ένα γεγονός καταδικαστέο, που φανερώνει έλλειψη κρίσης και παιδαγωγικής ευαισθησίας. Όμως, άλλο η ευθύνη και άλλο ο δημόσιος λιθοβολισμός. Δεν μπορεί κάθε φορά που ξεσπά ένα περιστατικό να ζητούμε «επί πίνακι το κεφάλι» του διευθυντή. Ναι, υπάρχουν διευθυντές που ξεπερνούν τα όρια.
Που μιλούν άσχημα, επιβάλλουν υπερβολές και κάνουν το σχολείο να μοιάζει με στρατόπεδο. Πρέπει να μάθουν ότι ο σεβασμός δεν επιβάλλεται με φόβο — κερδίζεται με διάλογο, ανθρωπιά και δικαιοσύνη. Όμως ας είμαστε ειλικρινείς η πειθαρχία δεν είναι εχθρός. Είναι εργαλείο. Και σε μια εποχή όπου το «όχι» θεωρείται προσβολή και το «κανόνας» καταπίεση, ίσως να χρειαζόμαστε λίγη περισσότερη πειθαρχία, όχι λιγότερη.
Τα ΜΜΕ, από τη μεριά τους, άναψαν φωτιές. Για να «προστατεύσουν» τους μαθητές, κατέληξαν να στοχοποιούν ένα ολόκληρο εκπαιδευτικό σύστημα. Όμως η αλήθεια είναι πως κανένα σχολείο δεν μπορεί να φτιάξει χαρακτήρες αν δεν αρχίσουμε πρώτα από το σπίτι. Οι γονείς που σήμερα αγανακτούν — και δικαίως — είναι οι ίδιοι που συχνά αφήνουν τα παιδιά τους να φέρονται χωρίς σεβασμό, χωρίς ενσυναίσθηση, χωρίς επίγνωση των πράξεών τους. Δεν φταίει μόνο το σχολείο. Φταίμε κι εμείς, ως κοινωνία, που ξεχάσαμε να διδάσκουμε τι σημαίνει σεβασμός προς τη ξένη περιουσία, προς τον συμμαθητή, προς τον δάσκαλο. Που θεωρήσαμε ότι «το παιδί έχει πάντα δίκιο» — και τώρα αναρωτιόμαστε γιατί δεν αντέχει ούτε την πιο απλή επίπληξη (στην περίπτωση αυτή λέγεται εξευτελισμός-παρόλο που ο καθηγητικός σύλλογος διαψεύδει τα πάντα).
Δεν φταίει μόνο το σχολείο. Φταίμε κι εμείς, ως κοινωνία, που ξεχάσαμε να διδάσκουμε τι σημαίνει σεβασμός προς τη ξένη περιουσία, προς τον συμμαθητή, προς τον δάσκαλο. Που θεωρήσαμε ότι «το παιδί έχει πάντα δίκιο» — και τώρα αναρωτιόμαστε γιατί δεν αντέχει ούτε την πιο απλή επίπληξη
Υπάρχουν, βέβαια, και μαθητές που ξέρουν πότε να διεκδικούν το δίκιο τους, πότε να σωπαίνουν και πότε να παραδέχονται τα λάθη τους. Που σέβονται τους κανόνες όχι από φόβο, αλλά από συνείδηση. Αυτούς πρέπει να στηρίξουμε.Το ζητούμενο, τελικά, δεν είναι να «ρίξουμε» τον διευθυντή ή να δικαιώσουμε τη μαθήτρια. Το ζητούμενο είναι να αποκαταστήσουμε την ισορροπία να έχουμε σχολεία με κανόνες, αλλά και με κατανόηση· εκπαιδευτικούς με πυγμή, αλλά και με ευαισθησία· μαθητές με άποψη, αλλά και με σεβασμό.
Γιατί αν χαθεί ο σεβασμός, τότε το σχολείο —όπως κι η κοινωνία μας— μένει χωρίς θεμέλια.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
