Η εικόνα των καθηγητών έξω από τη Βουλή σήμερα το πρωί μου είναι αποκαρδιωτική. Όχι επειδή διαμαρτύρονται – αυτό είναι δικαίωμά τους – αλλά γιατί, για ακόμη μια φορά, όσα γίνονται στην παιδεία έχουν συνέπεια πάνω στα παιδιά μας. Παρόλο που οι καθηγητές είναι κατά χιλιάδες, μέχρι τις 8:30 η παρουσία τους έξω από τη Βουλή δεν ανταποκρινόταν σε αυτόν τον αριθμό.
Την ίδια ώρα, οι μαθητές χάνουν πολύτιμο χρόνο από τα μαθήματά τους και αρκετοί γονείς δεν έστειλαν σήμερα τα παιδιά τους στο σχολείο, για ευνόητους λόγους. Όλα αυτά δείχνουν το τεράστιο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε στην Κύπρο, όταν υπάρχει σύγκρουση στον χώρο της εκπαίδευσης, οι πρώτοι που επηρεάζονται είναι πάντα οι μαθητές και οι οικογένειες. Από τη μια, το Υπουργείο Παιδείας λέει ότι προσπαθεί να διορθώσει παγιωμένες καταστάσεις. Από την άλλη, οι καθηγητές αντιδρούν, θεωρώντας ότι οι μεταρρυθμίσεις θίγουν δικαιώματα και δημιουργούν ένα κλίμα υπερβολικού άγχους και πίεσης.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Ένα από τα ζητήματα που τίθενται είναι ο ρόλος του/της Διευθυντή/ντριας ως αξιολογητή, την ίδια στιγμή που δεν υπάρχει επαρκής αριθμός διευθυντών στα σχολεία. Παράλληλα, ενώ στη θεωρία μιλάμε για την αρχή «όποιος αξιολογεί, αξιολογείται», στην πράξη δεν δίνεται ουσιαστικό δικαίωμα στον εκπαιδευτικό να αξιολογεί τον προϊστάμενό του. Προστίθεται σε αυτά και η ανησυχία για καθεχρονικές, πολλαπλές αξιολογήσεις, που – όπως λένε οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί – μπορεί να οδηγήσουν σε εργασιακή εξουθένωση. Το θέμα με τις επιμορφώσεις σε μη εργάσιμο χρόνο επίσης δημιουργεί αντιδράσεις, καθώς θεωρείται ότι ξεπερνά τα λογικά όρια του εργασιακού πλαισίου.
Μέσα σε όλα αυτά, δεν πρέπει να ξεχνάμε τον ρόλο που θα μπορούσαν να έχουν οι Βοηθοί Διευθυντές στο σύστημα, ρόλο που, όπως καταγγέλλεται, δεν αξιοποιείται όσο θα έπρεπε. Ως γονέας, δεν μπορώ να πω με σιγουριά ποιος έχει δίκιο 100% – το Υπουργείο ή οι καθηγητές. Αυτό όμως που ξέρω πολύ καλά είναι ότι όλα αυτά έχουν συνέπεια πάνω στα παιδιά. Χάνουν μαθήματα, χάνουν σταθερότητα, χάνουν την αίσθηση ότι το σχολείο είναι ένας χώρος που λειτουργεί για εκείνα και όχι σε βάρος τους.
Ξέρουμε επίσης, και ας μην κρυβόμαστε, ότι δεν κάνουν όλοι για να είναι καθηγητές. Δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για να διδάσκουν παιδιά, να τα εμπνέουν, να τα καθοδηγούν. Υπάρχουν όμως και εκείνοι οι εκπαιδευτικοί που πραγματικά μορφώνουν τα παιδιά μας.
Που δεν μένουν μόνο στην ύλη του βιβλίου, αλλά τους μαθαίνουν να έχουν άποψη, να σκέφτονται, να στέκονται στα πόδια τους. Αυτούς τους καθηγητές τους θέλουμε, τους εκτιμούμε και τους στηρίζουμε. Την ίδια στιγμή, δεν μπορούμε να αγνοούμε ότι ο κόσμος αλλάζει, η κοινωνία αλλάζει, οι ανάγκες των παιδιών αλλάζουν. Κι ενώ στον ιδιωτικό τομέα όλοι καλούνται να προσαρμόζονται, να είναι ευέλικτοι, να εκπαιδεύονται συνεχώς, είναι λογικό να περιμένουμε ότι και το εκπαιδευτικό μας σύστημα θα μπορεί να αλλάζει προς το καλύτερο. Η φράση «έτσι είναι 50 χρόνια, δεν αλλάζει» δεν μπορεί να είναι επιχείρημα. Αντίθετα, δείχνει πόσο πίσω έχουμε μείνει.
Σκοπός δεν είναι να επικρίνω ούτε τους καθηγητές ούτε το Υπουργείο Παιδείας. Δεν είμαι μέσα στα θέματα τους ούτε στις διαπραγματεύσεις. Αυτό που βλέπω όμως ως γονιός είναι ότι στο τέλος, αυτοί που «πληρώνουν τη νύφη» είναι οι μαθητές. Και αυτό είναι που με ενοχλεί περισσότερο.
Η φράση «έτσι είναι 50 χρόνια, δεν αλλάζει» δεν μπορεί να είναι επιχείρημα. Αντίθετα, δείχνει πόσο πίσω έχουμε μείνει.
Το ζητούμενο δεν είναι να αποδείξει η μια πλευρά ότι έχει περισσότερο δίκιο από την άλλη. Το ζητούμενο είναι να βρεθεί μια λύση που να σέβεται και τα δικαιώματα των εκπαιδευτικών και την ανάγκη για ένα σύγχρονο, δίκαιο και λειτουργικό σχολείο – με επίκεντρο τα παιδιά. Γιατί, στο κάτω-κάτω, όλοι γι’ αυτά λέμε ότι αγωνιζόμαστε. Ώρα να το δούμε και στην πράξη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
