Οι άριστοι των αρίστων (όχι όλοι φυσικά) μπλέκονται σε σεξουαλικό σκάνδαλο στην Κύπρο το 2025, και για χρόνια πίσω από τα γραφεία, δύο γυναίκες — και άλλες τόσες που δεν είχαν το θάρρος να μιλήσουν — κατήγγειλαν σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας τους. Πόσο μεμπτό φαίνεται αυτό; Λες και οι υπόλοιποι, που έχουμε εργαστεί σε διάφορους τομείς, δεν έχουμε αντιμετωπίσει υποτίμηση, χλευασμό ή ανήθικη συμπεριφορά.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Όταν ήμουν μικρότερη, αν κάποια κοπέλα κατήγγελλε ότι ο προϊστάμενός της την παρενοχλεί, γινόταν στόχος κουτσομπολιού. Η λογική ήταν πάντα η ίδια «εκείνη φταίει γιατί του κουνούσε την ουρά της». Κατά την κλασική δικαιολογία κάθε άνδρα που θεωρεί ότι μπορεί να έχει όποιον θέλει στο κρεβάτι του. Φυσικά, αν υπάρχει αμοιβαία έλξη, τα πράγματα αλλάζουν. Αλλά ποτέ δεν πρέπει να χρησιμοποιείς την εξουσία για να επιβάλεις κάτι τέτοιο.
Δεν βάλλουμε κατά της εκάστοτε κυβέρνησης, αλλά όλου του συστήματος που είναι οργανωμένο έτσι ώστε οι γυναίκες — ή οποιοσδήποτε — να δυσκολεύεται να μιλήσει για κάτι μεμπτό.
Το φλερτ μεταξύ άνδρα και γυναίκας υπάρχει παντού, όμως χρειάζεται να ξέρεις πού και πότε σταματά. Ποτέ δεν σημαίνει ότι η ευγένεια ή η φιλικότητα κάποιου ισοδυναμεί με σεξουαλική πρόθεση. Δυστυχώς, στην εποχή μου, αυτό συχνά αγνοούνταν, και οι γυναίκες μιλούσαμε μόνο μεταξύ μας, ξέροντας ότι θα μας καταλάβουν χωρίς παρεξηγήσεις. Το ζήτημα είναι πως η Πολιτεία, ο κρατικός μηχανισμός, συχνά δεν στέκεται δίπλα στα θύματα. Η υπόθεση του Υπουργείου Παιδείας δείχνει ότι η πειθαρχική έρευνα μπορεί να μην εντοπίσει τίποτα μεμπτό, ενώ ο καταγγελλόμενος προάγεται και αποκτά ακόμη περισσότερη εξουσία. Οι καταγγέλλουσες χρειάστηκε να φτάσουν στην Αστυνομία, με την υπόθεση πλέον να οδηγείται στα Δικαστήρια.
Πώς να μην υποψιαστεί κάποιος ότι το κράτος προστατεύει θύτες και φιμώνει θύματα; Πώς να μην στείλει το μήνυμα σε κάθε γυναίκα: «Μην μιλήσεις, δεν θα δικαιωθείς»; Η αλήθεια είναι απλή οι γυναίκες πρέπει να μπορούν να μιλούν και να διεκδικούν τα δικαιώματά τους χωρίς φόβο, και οι άνδρες να κατανοούν ότι η εξουσία δεν είναι εργαλείο για προσωπικές επιθυμίες. Όσο αυτό δεν γίνεται πραγματικότητα, ο κρατικός μηχανισμός συνεχίζει να είναι συνυπεύθυνος για σιωπές, παρενόχληση και αδικίες.
Σύμφωνα με τα στατιστικά που δόθηκαν πρόσφατα στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Βουλής, σε διάστημα τριών ετών έχουν κατατεθεί δέκα καταγγελίες τέσσερις το 2022, μία το 2023 και πέντε το 2024. Όλες έχουν διερευνηθεί.
Η εκδίκαση της υπόθεσης του καταγγελόμενου έχει προγραμματιστεί για τις 31 Οκτωβρίου, οπότε και θα αποφασιστεί αν υπάρχει ποινική ευθύνη. Δεν είναι μόνο το αν υπάρχει ή όχι αδίκημα είναι ο τρόπος που το κράτος επέλεξε να σταθεί. Δεν βάλλουμε κατά της εκάστοτε κυβέρνησης, αλλά όλου του συστήματος που είναι οργανωμένο έτσι ώστε οι γυναίκες — ή οποιοσδήποτε — να δυσκολεύεται να μιλήσει για κάτι μεμπτό. Αυτή η κατάσταση πηγαίνει χρόνια πίσω και αποδεικνύει ότι τελικά τίποτε δεν αλλάζει στη νοοτροπία μας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
