Τη δική της ιστορία ζωής μπορεί κάποιος να την δει μέσα στις σελίδες του βιβλίου της, μπορεί όμως να διαβάσει και τη δική του ιστορία μέσα από την αφήγηση της Ρούλας Γεωργιάδου, η οποία βάζει τις δικές της πινελιές στο βιβλίο της με το τίτλο «Στιγμές Ζωής».
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Το γράψιμο ανέκαθεν ήταν η ζωή της. Έγραφε σε κάθε μετακίνησή της είτε αυτή ήταν αεροπορικώς, είτε στο στούντιο του Ραδιοφώνου, της τηλεόρασης, στο σπίτι και στο γραφείο. Όνειρο της, ήταν κάποτε να εκδώσει ένα βιβλίο στο οποίο θα κατέγραφε τις σκέψεις της αλλά και τις ιστορίες που άκουγε στην καθημερινότητα της, η οποία ήταν πολύ ενδιαφέρουσα γιατί γνώριζε και λόγω του επαγγέλματος της, ως αεροσυνοδός και μετέπειτα στην τηλεόραση άτομα κάθε επιπέδου κοινωνικής μόρφωσης, χαρακτήρα και ότι περικλείει έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο.
Τα συρτάρια της, ήταν γεμάτα κείμενα που δεν είχε το κουράγιο να κάνει επιλογή τόσα χρόνια ενώ λόγω και της δουλειάς της δεν είχε χρόνο να συντάξει όλα αυτά τα χαρτάκια με τα κόκκινα στικ που κολλούσε σε διάφορα μέρη του σπιτιού. Οι λεγόμενες σημειώσεις που άλλοτε έμεναν καρφωμένες μέσα στο μυαλό της και άλλοτε σε μια κόλλα χαρτί.
Όνειρο της, ήταν κάποτε να εκδώσει ένα βιβλίο στο οποίο θα κατέγραφε τις σκέψεις της αλλά και τις ιστορίες που άκουγε στην καθημερινότητα της
Η έκδοση του βιβλίου της «Στιγμές Ζωής» είναι και μια υπόσχεση που είχε δώσει στην αδελφή ψυχή της, Ιζαμπέλα, η οποία της έλεγε «Ρούλα γράψε τα να τα θυμόμαστε να γελάμε στα γεράματά μας…». Έτσι μια ημέρα το αποφάσισε εντελώς αυθόρμητα, όπως αυθόρμητη είναι και η ίδια. Λίγο πριν την σύνταξη της και τελειωμένη πλέον από τις απαραίτητες υποχρεώσεις της, πήρε κόλλες και χαρτιά, σημειώσεις από τα συρτάρια και όλα τα συναφή και πήγε στον κ. Δημήτρη στον εκδοτικό οίκο Πάργα χωρίς καν στιχάκι του κομπιούτερ.
Ο ίδιος όπως ήταν φυσιολογικό της είπε να πάει πίσω στο σπίτι της για να τα βάλει σε μια τάξη μέσω της τεχνολογίας. Η Ρούλα Γεωργιάδου δεν είναι ανίδεη με την τεχνολογία το φύλλο του χαρτιού για εκείνη έχει άρωμα και υφή. Γι’ αυτό ζήτησε τη βοήθεια της ανιψιάς της, Έλενα Παπαδόπουλου αλλά και της Δήμητρας Χριστοδούλου. Ανάμεσα, σε 2.000 κείμενα έπρεπε να διαλέξει, τι να πρωτοθυμηθεί, τι να αφήσει πίσω, τι αναμνήσεις να σβήσει και πόσα γεγονότα ζωής να ξεχάσει;
Όλα αυτά τα κείμενα καταδείκνυαν και τις διάφορες φάσεις της ζωής της που άλλοτε έκρυβαν χαρές, λύπες, αγωνίες, δοξασμένες μέρες, μέρες κούρασης, αγανάκτησης, ενθουσιασμού. Δεν ήθελε να διαβάσει τίποτε από όλα αυτά…Παρά μόνο να εκδώσει το βιβλίο της… Με εμφανή ειλικρίνεια η Ρούλα Γεωργιάδου, επισημαίνει ότι η επιμελήτρια του εκδοτικού οίκου το διόρθωσε πέντε με έξι φορές, και ήταν τότε τη δεκαετία του 2000.
Είκοσι χρόνια δεν είναι πολλά εάν σκεφτείς ότι η Ρούλα Γεωργιάδη, έζησε μια ζωή που αρκετοί θα ζήλευαν που είχε τα πάνω και τα κάτω της. Ημέρες που γνώρισε με δόξα, προβολή με έπαρση που μέσα της έκρυβαν ένα μικρό παιδί. Όποιος δεν την γνώριζε από κοντά μπορούσε να σκεφτεί τα πάντα, ήταν όμως αγαπητή στα περισσότερα άτομα. Ήταν ειλικρινής και ενθουσιώδης που εάν δεν ήξερες ότι μέσα της έκρυβε ένα παιδί, την παρεξηγούσες προς στιγμή.
Ημέρες που γνώρισε με δόξα, προβολή με έπαρση που μέσα της έκρυβαν ένα μικρό παιδί.
Μια από τις συναντήσεις μας όταν είμαστε στο ίδιο χώρο ήταν και επεισοδιακή. Όχι για εκείνη αλλά για μένα…«Μα γιατί ντύθηκες έτσι…είσαι όπως την νοσοκόμα» μου είχε πει παρουσία συναδέλφων…Ένοιωσα προσβεβλημένη. Και δεν μου άρεσε την στραβοκοίταξα και δεν είπα τίποτε…Λίγα χρόνια μετά όμως, διαπίστωσα ότι η Ρούλα είναι χαβαλέ, δεν κρύβεται πίσω από λέξεις και γι’ αυτό είχε δίκιο. Το άσπρο μοντέρνο πουκάμισο που φορούσα (που πίστευα τότε) δεν ήταν για μένα…
Το «Στιγμές Ζωής» είναι η παρακαταθήκη που θα αφήσει στα εγγόνια της, και τη μονάκριβη κόρη της, για να γελούν και να κλαίνε όταν το διαβάζουν και να μάθουν ακόμη περισσότερο ότι η Ρούλα Γεωργιάδη, η γιαγιά τους ήταν μια γυναίκα έξω καρδιά, γλεντζού του κεφιού, που τολμούσε με πολύ ρίσκο να ζήσει τη ζωή της όπως ήταν χαραγμένη…
