Αθώες ψυχές μπορεί να σώσει μια μικρή «ευαίσθητη ενσυναίσθησης αλλαγή» στη νομοθεσία που αφορά την υπόνοια ως καταγγελία στους φορείς. Θα δώσει θάρρος στον καθένα να τολμήσει να πατήσει το κατώφλι της Αστυνομίας και νιώσει ότι αξίζει να το πράξει! Η Ράνια Ευριπίδου με αφορμή το θάνατο των τριών παιδιών αναφέρεται σε ένα σοβαρό θέμα το οποίο δεν έχει αγγίξει μέχρι σήμερα κανείς.
Στο μυαλό της Ράνιας Ευριπίδου έχοντας τις στιγμές που βίωσε η ίδια έως παιδί την βία και μέσω του Σωματείου ΙΡΙΣ Ενάντια στη ΒΙΑ, που ίδρυσε για τα κακοποιημένα παιδιά, γυναίκες, ΑμεΑ και άντρες, αναφέρει το θέμα της αλλαγής της νομοθεσίας ώστε να αφορά την υπόνοια ως καταγγελία για τους δράστες.
«Με το να υπάρχει ένα πρωτόκολλο που να δίνει την ίδια σημασία στην ορθή διαδικασία και ενδιαφέρον για ακόμα και υπόνοια και ειδικά όταν αφορά ΑμεΑ πρέπει εμείς να τα στηρίξουμε αφού είναι σε μειονεκτική θέση απέναντι στον νόμο. Δεν χρειάζονται τεκμήρια για υποψία αλλά αγάπη χρειάζεται και σημασία. Εμείς πρέπει να μιλάμε γι αυτά τα παιδιά με την δική μας τόλμη και φωνή»
Η Ράνια Ευριπίδου διευκρινίζει ότι τα παιδιά είναι ανήμπορα να πράξουν από μόνα τους οτιδήποτε αφού έχουν εμπιστοσύνη στους γονείς τους ενώ αναφέρεται και στην ζωή των παιδιών που βιώνουν με οποιονδήποτε τρόπο τη βία και την κακοποίηση. Μάλιστα, καλεί όλους όσοι έχουν οποιανδήποτε υπόνοια η υποψία ότι ένα παιδί ή ενήλικας ΑμεΑ κακοποιείται πρέπει να το καταγγείλουν γιατί εάν έχεις υποψία για ένα τόσο σοβαρό θέμα πρέπει «Η αστυνομία με την πρόνοια να το ψάξει άμεσα» γιατί μπορεί να σώσεις μια αθώα ψυχή ή την επανάληψη του.
« Ο κόσμος μιλάει πάντα στο τέλος με την λέξη αιωνία του η μνήμη και όχι με αρχή αιώνια ενδιαφέρον! Χιλιάδες γύρω από την μάνα τώρα…Δεκάδες κυβερνητικοί υπεύθυνοι, ενδιαφερόμενοι προσέχουν την θύτη, όμως όταν ήταν να μιλήσει κάποιος δεν υπήρχε κανείς! Ποτέ! Και κανένας από όλους αυτούς που κάθε μέρα μιλάνε δεν τόλμησαν πιο νωρίς που ζούσαν αυτά τα παιδιά, τον τρόμο. Πού ήταν;. Το να παρακολουθείς μόνο.. δεν βοηθάς. Ντρέπομαι και δεν έχουμε ούτε το δικαίωμα να ζητήσουμε συγνώμη ή να μιλάμε γι’ αυτό γιατί μας βλέπουν από ψηλά και μας ρωτάνε σας ευχαριστούμε αλλά έχουμε ήδη φύγει».
Η ίδια θέλει να αλλάξει η νοοτροπία και να μάθουμε να τολμούμε να καταγγέλλουμε αλλιώς δεν έχουμε δικαίωμα να κλαίμε για κανένα παιδί. «Όλοι γνωρίζουμε περιστατικά βίας αλλά δεν έχουμε το θάρρος να γίνουμε “Αγάπη” γι αυτά προτιμούμε την στάση του εκ του ασφαλούς “Αιωνία του η μνήμη κρίμα και άδικο” Το άδικο είναι ότι ακόμα θα δούμε πολλά σαν κοινωνία δυστυχώς αν δεν δράσουμε έγκαιρα υπεύθυνα να σώζουμε και όχι να θάβουμε. Ξέρω ακούγομαι σκληρή…όμως είναι ακόμα πιο σκληρό να το βιώνει ένα παιδάκι κιόλας…».
