Με ένα συγκινητικό κείμενο και μια ανάρτησή που κρύβει όλη την παιδική του ηλικία, ο πρεσβύτερος Ιωάννης Ιωάννου, εφημέριος της κοινότητας Κυπερούντας περιγράφει τη συναισθηματική σύνδεση με το λεωφορείο Bedford TGP529 που ανήκει στον πατέρα του για περισσότερα από τριάντα χρόνια. Σήμερα, ο πρεσβύτερος ζητά από τον κόσμο, εάν κάποιος το έχει δει μετά από τόσα χρόνια.
Σύμφωνα με τον Πρεσβύτερο, μετά τη συνταξιοδότηση του πατέρα του, η οικογένεια ζήτησε να αγοράσει πίσω το λεωφορείο για συναισθηματικούς λόγους το οποίο χρησιμοποιούνταν ως ως μέσο μεταφοράς, “φορτηγό” για εφοδιασμό του χωριού και άλλες καθημερινές εργασίες, αναδεικνύοντας τη σημασία του στη ζωή της οικογένειας.
«Ήταν το καλύτερο Bedford που είχαμε στην κοινότητα, αφού ο πατέρας το είχε πεντακάθαρο, περιποιημένο μέσα και έξω και μηχανικά πάντα αξιόπιστο. Η μάνα, ο πατέρας και μεις το καθαρίσαμε χιλιάδες φορές. Συμμετείχαμε στο φόρτωμα του και στο ξεφόρτωμά του, αφού λειτουργούσε και σαν “φορτηγό”, κουβαλώντας προμήθειες για τα μαγαζιά του χωριού μας από ψιλικαντζίδικα πράγματα μέχρι κυλίνδρους αερίου (μποτίλιες), ψωμιά, τροφές και λιπάσματα από το ΣΠΟΛΠ και τους Μύλους, σωλήνες και εξαρτήματα για τα περβόλια, είδη πελεκανικά, ξυλεία, πλακάζ, τσίγκους, βελόνες, μέχρι και τα απαραίτητα για δεξιώσεις γάμων, καρέκλες τραπέζια, πιάτα, μαχαιροπήρουνα.
Κάθε μέρα είχε το δικό της πρόγραμμα και όλοι είχαν να πουν ένα καλό λόγο για τον Κυριάκο τον Ταή, που με αυταπάρνηση και προθυμία δεν παρέλειπε να τρέχει για όλα τα “τεμπίσια” εξυπηρετήσεις δηλαδή, με ότι ζητούσε ο κάθε χωριανός, από πιστοποιητικά γεννήσεως από το διοικητήριο μέχρι πληρωμές κοινωνικών ασφαλίσεων κλπ. Δεν μπορούσε να αρνηθεί σε κανένα αφού δεν υπήρχαν και πολλοί τρόποι να εξυπηρετηθούν. Πάντα είχε φυλαγμένα καθαρά ρούχα για να αλλάξει το μεσημέρι, αφού γινόταν μούσκεμα από τα φορτώματα και τα τρεχάματα».
Ο πρεσβύτερος αναφέρεται στη ζωή του πατέρα του, Κυριάκου Ταή και του αγαπημένου του λεωφορείου Bedford, το οποίο χρησιμοποιούνταν για ποικίλες καθημερινές εργασίες στο χωριό. Οι καθημερινές περιπέτειες του Κυριάκου, όπως οι εκδρομές σε μοναστήρια και οι πρωινές “γραμμές” στη Λεμεσό, αναδεικνύουν τη σημασία του λεωφορείου στη ζωή της κοινότητας. Η απώλεια του λεωφορείου λόγω κλοπής σηματοδοτεί το τέλος μιας πλούσιας ιστορίας, ενώ ο πρεσβύτερος εκφράζει τη θλίψη του για την απώλεια ενός σημαντικού κομματιού της τοπικής ιστορίας.
«Κάποιοι το έκλεψαν ενώ μπορεί να το πέρασαν και στα κατεχόμενα. Καταγγελία στην αστυνομία δεν είχε γίνει απ’ ότι με πληροφόρησαν. Έτσι χάθηκε μια ολόκληρη ιστορία ζωής για μας βέβαια, για κάποιους ανεύθυνους δέ, τίποτε άλλο από ένα μάτσο παλιοσίδερα. Αν το είχα πίσω, σήμερα θα στόλιζε την αυλή του Αγίου Αρσενίου και θα έκανε κάποιες βόλτες στο χωριό γι’ αυτούς που αισθάνονται ακόμα ρομαντικοί και αναπολούν τις παλιές δύσκολες αλλά όμορφες εποχές».
Η φωτογραφία των ερειπίων του λεωφορείου στο χωράφι κοντά στη θάλασσα αναδεικνύει την επιθυμία του πρεσβυτέρου να βρεθεί το λεωφορείο. Καλεί όσους ξέρουν κάτι περισσότερο για αυτό το ανεκτίμητο διαμάντι των παιδικών του χρόνων να του παράσχουν περισσότερες πληροφορίες.
