Δεν ξέρω τι είναι αυτό που προσμένω, τι είναι αυτό που καρτερώ…ή είναι μια ελπίδα χαμένη μέσα στο κενό. Έχει μήνες που έχεις φύγει και δεν μπορώ να θυμηθώ…Και μου λείπεις, μου λείπεις πολύ… Είναι αυτό το απόφθεγμα που είχε πει κάποτε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ότι «εάν ένας άνθρωπος δεν έχει βρει κάτι για το οποίο θα πέθαινε, δεν αξίζει να ζει»…Γιατί όμως όλοι πρέπει να «πεθάνουμε» για να αποδείξουν ότι για μας ο άλλος σημαίνει κάτι μεγάλο και κάτι ιερό…
Γιατί πρέπει συνεχώς να προσπαθώ να αποδείξω το ενδιαφέρον, την αγάπη και την υπομονή μου. Γιατί πρέπει καθημερινά να απολογούμαι για κάτι που δεν έκανα για να κρατήσω τον ενδιαφέρον σου… Άλλωστε, οι ζωές μας τελειώνουν τη στιγμή που σιωπούμε, για πράγματα που έχουν σημασία. Και εγώ δεν σκοπεύω να σιωπήσω, δεν θέλω να πάψω να ελπίζω ούτε να πάψω να ζω.
Τους τελευταίους μήνες η ζωή μας είναι επαναλαμβανόμενη, ζούμε συνεχώς τα ίδια πράγματα και τις ίδιες καταστάσεις, βλέπουμε τους ίδιους ανθρώπους και αυτό μέσα από μια οθόνη. Δεν αλλάζει τίποτε, δεν κινείται τίποτε…Και περιμένω, περιμένω τη στιγμή που όλα θα φτάσουν στον προορισμό τους, στο τέλος.
Περιμένω να φύγει αυτό όλο που μας βασανίζει εδώ και μήνες…Έχω ακόμη πίστη κι’ ας μην έχω κάνει ακόμη το πρώτο βήμα…Περιμένω την ημέρα που οι άνθρωποι θα ξαναβγούν από το καβούκι τους και θα μπορούν να γελούν και πάλι αληθινά…
Η ελευθερία άλλωστε ποτέ δεν χαρίζεται από τον καταπιεστή. Πρέπει να απαιτηθεί από τον καταπιεσμένο…Και εγώ δεν είμαι, δεν θέλω να είμαι ούτε θα είμαι ποτέ… Γιατί η δική μας γενιά, θα πρέπει κάποτε να απολογηθεί όπως είχε πει ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ όχι τόσο για τις σκληρές και άδικες πράξεις των κακών ανθρώπων, όσο για την απαράδεκτη σιωπή των καλών ανθρώπων…
