Ο ηθοποιός Πάνος Καλλής μετά από 28 χρόνια επέστρεψε στο θέατρο και καταχειροκροτήθηκε από τους παρευρισκόμενους σε δύο μονόπρακτα του Ζαν Κοκτώ “Ο ψεύτης” και “Την έχασα” σε σκηνοθεσία της Μόνικα Μελέκης.
Όσοι παρευρέθηκαν στο Πολυδύναμο Πολυχώρο Κοινωνικής Πρόνοιας & Απασχόλησης του Δήμου Λάρνακας, έφυγαν με τις καλύτερες εντυπώσεις ενώ η δύναμη ψυχής του Πάνου Καλλή έκανε τους πάντες να συγκινηθούν. Με μια μακροσκελή ανάρτησή της, η Κύπρια ηθοποιός Κυριακή Κωνσταντίνου, μιλά για τον ηθοποιό Πάνο Καλλή, ο οποίος ανέβηκε στην σκηνή του θεάτρου μετά από 28 χρόνια, αφότου το ατύχημα τον καθήλωσε σε τροχοκάθισμα.
«Σε γνώρισα το 2011 .Υποδυόμουν την βασίλισσα Ηρωδιάδα στο θέατρο Ανεμώνα και κάποια στιγμή μετά την πρεμιέρα σε είδα πάνω σε ένα τροχοκάθισμα να στριμώχνεσαι με πάθος στην πόρτα του καμαρινιού και να μας περιμένεις στωικά με ένα γλυκό χαμόγελο χαρίζοντας ζεστές χειραψίες και θετική αύρα σε όλους τους ηθοποιούς . Η εικόνα σου με συγκίνησε με την πρώτη ματιά όχι γιατί βρισκόσουν σε τροχοκάθισμα αλλά κυρίως για την γλυκύτητα , την αγάπη και την καλοσύνη που ανέβλυζε το βλέμμα σου . Δεν ήξερα ότι ήσουν ηθοποιός νόμιζα πως ήσουν θεατρόφιλος.. Έμαθα μετά κομμάτια της ιστορίας σου . Πως υποδύθηκες τον Ηρώδη στο πρώτο ανέβασμα της Σαλώμης του Όσκαρ Ουάιλντ στην Κύπρο από το θέατρο Ένα και πως ένα ατύχημα με ανεμόπτερο πριν 30 περίπου χρόνια σε “ακινητοποίησε ” σε ένα τροχοκάθισμα στερώντας σου το μεγάλο σου πάθος, το θέατρο .
Έκτοτε σε συνάντησα σε όλες τις παραστάσεις που είχα δει ακόμη και του ερασιτεχνικού θεάτρου . Πάντα σε μια γωνίτσα με μια φλόγα στα μάτια να ταυτίζεσαι και να συμπάσχεις με τους ηθοποιούς επί σκηνής , να παίζεις μαζί τους νοερά και να παθιάζεσαι .Ίσως να είσαι ο πιο παθιασμένος θεατρόφιλος της Κύπρου . Αγαπητέ Πάνο Καλλή, χθες βράδυ μας απέδειξες πως η ανθρώπινη ψυχή δεν χωράει περιορισμούς και όρια , πως κανένα εμπόδιο δεν μπορεί να εμποδίσει την επιθυμία για τη δημιουργία και το καλλιτεχνικό πάθος . Μας απέδειξες πως πρέπει να ονειρευόμαστε και τα πιο ακατόρθωτα και πως η ζωή θα μας ανταμείψει για την επιμονή μας και το πάθος μας με τον καλύτερο τρόπο .
Τελειομανής και ευαίσθητος καλλιτέχνης χθες βράδυ δάκρυζες μετά την παράσταση και μου έλεγες έκανα λάθη πολλά …Ξέχασα κάποιες ατάκες …Αγαπητέ μου Πάνο κανένα τεχνικό λάθος δεν μπορεί να επισκιάσει το δόσιμο της ψυχής ενός καλλιτέχνη .Αυτό θα είναι πάντα το ζητούμενο της Τέχνης. .Να διαθέτεις ψυχή και να την καταθέτεις κυρίως με αλήθεια . Στα μάτια μου η παράσταση αυτή αποκτάει ένα συμβολικό και μεγαλειώδη χαρακτήρα , δεν θα έπρεπε να λείπει κανείς από αυτή , ούτε καλλιτέχνης ούτε τοπικός και κοινωνικός φορέας αλλά και κανένας ενεργός και ευαίσθητος πολίτης αυτού του τόπου .
Αυτή η παράσταση δεν έχει μόνο καλλιτεχνική αξία αλλά και ανθρωπιστική , θα έπρεπε να εκληφθεί ως ευκαιρία στήριξης των ανθρώπων με αναπηρίες γενικότερα και ως γιορτή του θεάτρου και του πολιτισμού .Μετά λύπης μου παρατήρησα πολλές και αισθητές απουσίες από όλους τους τομείς . Πολύ κρίμα και απογοητευτικό .
Ελπίζω στην τρίτη παράσταση στη Λευκωσία στο Μελίνα Μελκούρη στις 4 Ιουλίου να υπάρχει μεγαλύτερη ανταπόκριση . Συγχαρητήρια στη Μόνικα Μελέκη που βοήθησε στο να γίνει πραγματικότητα το όνειρο αυτού του ανθρώπου να ξαναβρεθεί στη σκηνή και να χειροκροτηθεί όπως του αξίζει μετά από 28 χρόνια . Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές . Ήταν ίσως η πιο έντονη θεατρική στιγμή που έζησα και ως ηθοποιός και ως θεατρόφιλος . Από τη δύναμη σου Πάνο Καλλή αντλούμε και εμείς δύναμη για να πραγματοποιήσουμε τα δικά. μας θέλω και τις δικές μας επιθυμίες . Δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο και κανένας περιορισμός μπροστά στην επιθυμία για το όνειρο .
Πάνο Καλλή είσαι νικητής».
