Μερικές φορές, δεν χρειάζονται πολλά για να αλλάξει κάτι μέσα μας. Ένα βλέμμα, μια εικόνα, μια ιστορία. Ένα παιδί που χαμογελά, παρ’ όλο που δεν έχει τίποτα. Αυτό ένιωσα όταν είδα το «Ταξίδι Ζωής» της Χριστιάνας Αριστοτέλους στην Κένυα. Το ίδιο ένιωσα μαθαίνοντας για τη δράση «Σοφία για τα Παιδιά» και το έργο της Μαρίνας Σιακόλα. Αυτές οι εικόνες δεν είναι μακρινές – είναι καθρέφτης για όλα όσα μπορούμε να γίνουμε. Δύο διαφορετικοί κόσμοι. Η Κένυα και η Κύπρος. Φαινομενικά μακρινοί, αλλά και οι δύο γεμάτοι παιδιά που έχουν ανάγκες.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Δεν ήταν απλώς μια τηλεοπτική εκπομπή. Ήταν ένας καθρέφτης. Μια φωνή που μας θυμίζει ότι δεν είμαστε εδώ μόνο για εμάς.
Σκέφτηκα πόσο εύκολα ξεχνάμε πόσο τυχεροί είμαστε. Ανοίγουμε τη βρύση και τρέχει καθαρό νερό. Έχουμε ρεύμα. Ένα πιάτο στο τραπέζι. Παπούτσια στα πόδια του παιδιού μας. Ένα στρώμα να ξαπλώσει. Όλα αυτά που για κάποιους άλλους – όχι μόνο στην Κένυα, αλλά και εδώ, στην Κύπρο – δεν είναι δεδομένα.
Άκουσα σήμερα στις ειδήσεις ότι 2.000 οικογένειες στην Κύπρο ζητούν βοήθεια από το Σώμα Εθελοντών, γιατί δεν έχουν ούτε τα βασικά. Και έμεινα να αναρωτιέμαι: πώς γίνεται; Σε μια χώρα που δείχνει εικόνα ευμάρειας, πώς γίνεται να υπάρχουν οικογένειες που πεινούν, παιδιά που στερούνται τα αυτονόητα;
Την ίδια ώρα που εμείς γκρινιάζουμε γιατί δεν είχε το αγαπημένο μας πιάτο στο ψυγείο, ένα παιδί – ίσως και δίπλα μας – περιμένει υπομονετικά κάτι να φάει. Κι αυτό το πιάτο ίσως είναι το μόνο που θα έχει ολόκληρη τη μέρα. Όταν η Χριστιάνα αγκάλιασε τη μικρή Shantale και έγινε ανάδοχη μητέρα της, δεν ένιωσα απλώς συγκίνηση. Ένιωσα ένα σκίρτημα μέσα μου. Μια αλήθεια που δεν μπορούσα πια να αγνοήσω. Και ζήλεψα — όχι εγωιστικά. Ζήλεψα την πράξη, την πίστη, τη δύναμη αυτής της αγκαλιάς.
Δεν μπορώ να σώσω τον κόσμο. Αλλά μπορώ να σώσω τον κόσμο ενός παιδιού. Να του δώσω αυτό που όλοι αξίζουν: μια ευκαιρία. Αγάπη. Εκπαίδευση. Αξιοπρέπεια. Δεν με νοιάζει από πού θα είναι. Τι χρώμα έχει. Τι γλώσσα μιλά. Με νοιάζει να νιώσει πως κάπου, κάποιος νοιάστηκε. Πως δεν γύρισαν όλοι την πλάτη. Πως υπήρχε μια ζεστασιά – μια αγκαλιά, έστω κι από μακριά. Κι αν μπορούμε να προσφέρουμε κάτι μικρό – όσο μια βραδινή έξοδος, όσο μια συνδρομή σε μια πλατφόρμα – τότε μπορούμε να μοιραστούμε κάτι πολύ μεγαλύτερο: ελπίδα. Όχι στα λόγια. Στην πράξη.
Γιατί δεν θέλω το παιδί που θα στηρίξω να με πει «σωτήρα». Θέλω να με πει φίλο. Και να ξέρει ότι ακόμα και σε έναν κόσμο άνισο, υπάρχει ακόμα χώρος για την καλοσύνη. Η Μαρίνα Σιακόλα το απέδειξε. Δεν έμεινε στα λόγια, ούτε στην εύκολη φιλανθρωπία. Έδωσε ζωή στο όραμα. Έσκυψε. Άκουσε. Έδωσε. Και χάρισε φωνή σε χιλιάδες παιδιά. Όχι μόνο στην Κένυα. Παντού όπου υπήρχε ανάγκη.
Η Μαρίνα Σιακόλα το απέδειξε. Δεν έμεινε στα λόγια, ούτε στην εύκολη φιλανθρωπία. Έδωσε ζωή στο όραμα.
Ξέρω ότι αυτές οι σκέψεις μπορεί να φανούν βαριές. Μα η αλήθεια είναι αυτή: ο θάνατος δεν κάνει διακρίσεις. Όλοι θα φύγουμε κάποτε. Και θα μείνει μόνο αυτό που δώσαμε. Η ζεστασιά που προσφέραμε. Το χαμόγελο που χαρίσαμε. Η ζωή που άλλαξε – έστω και λίγο – επειδή ήμασταν εκεί. Δεν είναι θέμα ελεημοσύνης. Είναι θέμα δικαιοσύνης. Αν κάθε καρδιά χτυπούσε λίγο πιο δυνατά για τον διπλανό της, τότε κανένα παιδί – ούτε στην Κένυα, ούτε στην Κύπρο, ούτε πουθενά – δεν θα μεγάλωνε στο περιθώριο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
