Μια φωτογραφία του αείμνηστου Νίκου Πελεκάνου, αδελφού του πατέρα μου μακαριστού Γιαννάκη, στάθηκε αφορμή να βυθιστώ σε αναμνήσεις. Τώρα που η κόρη μου αναζητά τις ρίζες μας και χαρτογραφεί το γενεαλογικό μας δέντρο, κάθε κομμάτι μνήμης γίνεται πολύτιμο. Είναι σαν να κρατώ στα χέρια μου όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια γέφυρα που ενώνει το χθες με το σήμερα.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Κοιτώντας το πρόσωπο του Νίκου, συνειδητοποίησα πως, παρόλο που δεν γνωρίζω όλα τα κομμάτια της ιστορίας μας, υπάρχει ένα νήμα που μας συνδέει διαχρονικά η αγάπη για τον κόσμο του θεάματος και της πληροφορίας. Το θέατρο, ο κινηματογράφος, ο έντυπος Τύπος – όλα αυτά δεν ήταν ξένα για την οικογένειά μας. Ήταν, θαρρείς, κάτι που κουβαλούσαμε μέσα μας από παλιά, σαν κληρονομιά που περνάει από γενιά σε γενιά.
Ο Νίκος Πελεκάνος, γεννημένος το 1934, υπήρξε το παιδί που αγάπησε τις ταινίες περισσότερο από τα παιχνίδια του. Μόλις στα 12 του χρόνια, στον κινηματογράφο του θείου του στη Λεύκα, τόλμησε να συνεχίσει μια προβολή που είχε μείνει στη μέση, όταν ο οπερατέρ εγκατέλειψε τη μηχανή. Από τότε δεν ξαναάφησε το μηχάνημα της προβολής. Δημιούργησε το «Σινέ Καραβάς», εργάστηκε στους μεγαλύτερους κινηματογράφους της Λευκωσίας – από το «Λουκούδι Νο1» και το «Λουκούδι Νο2», μέχρι τον «Απόλλωνα», το «Ροϋαλ» και ακόμη και τον τουρκικό κινηματογράφο Μπελίκ Πασιά. Μετά το 1974, ξεριζωμένος όπως τόσοι άλλοι, αναζήτησε μια νέα αρχή στην Ελλάδα, όπου έγινε δεκτός από το Σωματείο Χειριστών Κινηματογράφου. Για εμάς, ο Νίκος ήταν ο άνθρωπος που έδινε φως στις εικόνες.
Αλλά δεν ήταν μόνος του. Η οικογένεια είχε πολλούς κρίκους με τον πολιτισμό. Ο Γιαννάκης (αδελφός του και αργότερα διαφημιστής αλλά και στο ΘΟΚ) και η Βούλα Πελεκάνου (νύφη του και ηθοποιός του Κρατικού θεάτρου της Κύπρου), άνθρωποι που ανέβηκαν στο σανίδι του θεάτρου και το έκαναν δικό τους. Από τη μεριά της Συριανής μητέρας μου υπήρχε πάντα η ανάγκη να δώσει φωνή και ψυχή σε μια ιστορία, και να ζωντανέψει συναισθήματα.
Κι όμως, το ταλέντο δεν περιορίστηκε μόνο στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Η οικογένεια μου είχε και τη γραπτή λέξη μέσα της. Με τον ίδιο τρόπο που η μηχανή προβολής έδινε εικόνα, η πένα έδινε λόγο. Μέλη της οικογένειας συνδέθηκαν με τις εφημερίδες και τον έντυπο Τύπο, με τον κόσμο της ενημέρωσης και της επικοινωνίας. Γιατί το θέαμα δεν ήταν μόνο εικόνα ή θέατρο ήταν και οι λέξεις που έπρεπε να φτάσουν στον κόσμο, να μείνουν στο χαρτί, να καταγράψουν την αλήθεια. Από τον Νίκο Πελεκάνο και τον αδελφό του Γιαννάκη, μέχρι τους νεότερους που συνεχίζουν σήμερα να ψάχνουν τις ρίζες τους, το ίδιο πνεύμα επιμονής και δημιουργίας συνεχίζει να υπάρχει. Η φωτογραφία δεν είναι απλώς μια εικόνα του παρελθόντος είναι ένας καθρέφτης που μας θυμίζει ποιοι είμαστε και τι κουβαλάμε μέσα μας.
Και αυτή η ιστορία δεν είναι μόνο δική μας. Είναι κομμάτι της μνήμης ενός τόπου που χάθηκε με την εισβολή και την προσφυγιά. Κι όμως, ό,τι κι αν χάθηκε, εκείνη η αγάπη για τον πολιτισμό παραμένει το πιο σπουδαίο κληροδότημα. Γιατί οι ρίζες δεν κόβονται. Ζουν μέσα μας, στις φωτογραφίες, στις αφηγήσεις, στις νέες γενιές που ψάχνουν να μάθουν ποιοι ήταν οι πρόγονοί τους. Αυτό είναι το δικό μας χρέος να συνεχίσουμε να μοιραζόμαστε την ιστορία, για να μη χαθεί ποτέ.
Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο στον θείο Νίκο, με τον οποίο μοιράστηκα πολύτιμες στιγμές. Ήταν δίπλα μου με την αγάπη του, αφήνοντάς μου παρακαταθήκη εμπειρίες που θα κρατώ για πάντα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
