Στο όμορφο νησί των Κυκλάδων, την Μύκονο βρέθηκε αυτές τις ημέρες ο Μιχάλης Χατζηγιάννης με την ευκαιρία της συναυλίας του που θα δώσει στο νησί των Ανέμων. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Κύπριος ερμηνευτής πηγαίνει στην Μύκονο ενώ όπως δήλωσε στην συνέντευξή που παραχώρησε για πρώτη φορά μετά τον χωρισμό του, με την Ζέτα Μακρυπούλια στον δημοσιογράφο Μαρίνο Βυθούλκα και στο Mykonospost.gr, στο νησί βρέθηκε όταν ήταν στην ηλικία των είκοσι χρόνων.
«Τη Μύκονο την επισκέφθηκα πρώτη φορά στα πολύ νεανικά μου χρόνια, που είχα μόλις έρθει στην Ελλάδα. Ήμουν μαζί με φίλους μου που είχαμε έρθει μαζί από Κύπρο. Μόλις αντίκρισα τη θέα στη Χώρα από το καράβι, ενθουσιάστηκα. Το τοπίο ήταν μαγευτικό.Περιπλανηθήκαμε στη Χώρα, τα σοκάκια της. Κάναμε πεζοπορία και κολυμπήσαμε σε αρκετές από τις παραλίες του νησιού. Αυτό που μας εξέπληξε ήταν ενέργεια που απέπνεε το νησί, η μαγεία του, η γραφικότητά του και σίγουρα οι πανέμορφες παραλίες.
«Ο ατομικισμός, που είναι χαρακτηριστικό της εποχής, αλλά και οι πολύ φιλελεύθερες ιδέες-που ανεβάζουν τις ανισότητες παγκοσμίως, οι οποίες με τη σειρά τους φέρνουν καταστροφές-πρέπει σιγά σιγά να εξαλειφθούν…»
Για να είμαι ειλικρινής, χάρηκα πολύ αυτές τις μέρες που έμεινα στη Μύκονο και ακόμα και σήμερα αυτή η εικόνα της πρώτης μου επίσκεψης στο νησί είναι πολύ ζωντανή και έχει ζωγραφίσει για πάντα την εικόνα που έχω για τη Μύκονο. Έκτοτε, έχω έρθει στο νησί κυρίως για επαγγελματικούς λόγους, διότι τα καλοκαίρια, λόγω των συναυλιών και των εμφανίσεων μου, δεν έχω αρκετό ελεύθερο χρόνο, ώστε να κάνω πολυήμερες διακοπές».
Απαντώντας σε σχετική ερώτησή πώς βίωσε όλο αυτό με την καραντίνα λόγω της πανδημίας ο Μιχάλης Χατζηγιάννης προσπάθησε να είναι αισιόδοξος αλλά κάποιες φορές ένοιωσε την αμηχανία, την ανασφάλεια, το φόβο και την αγωνία.
«Εδώ και 18 μήνες, η ζωή όλων μας έχει αλλάξει, καθώς η πανδημία, έφερε νέα δεδομένα στην καθημερινότητά μας. Ο πλανήτης εξακολουθεί να δοκιμάζεται από την πανδημία του κορονοϊου. Από την άλλη, ο κάθε άνθρωπος επηρεάζεται διαφορετικά. Σκέφτεται διαφορετικά και πράττει διαφορετικά. Εκείνος, πως βίωσε όλο αυτό το διάστημα με τα lockdown και τις καραντίνες; «Ένιωσα σαν ένα λιοντάρι στο κλουβί του. Πέρα από την αμηχανία, την ανασφάλεια, το φόβο και την αγωνία για ότι συνέβαινε-ειδικά το πρώτο διάστημα-εδώ και 18 μήνες ζούμε σε ένα παράλληλο σύμπαν.
«Πέρα από την αμηχανία, την ανασφάλεια, το φόβο και την αγωνία για ότι συνέβαινε-ειδικά το πρώτο διάστημα-εδώ και 18 μήνες ζούμε σε ένα παράλληλο σύμπαν».
Έχουν αλλάξει όλα. Θεωρώ πως δεν έχουμε συνηθίσει και δεν πρέπει να συνηθίσουμε αυτή την αλλαγή, αλλά μόνο να προσαρμοστούμε σε μια νέα κανονικότητα, η οποία θα μας προστατεύσει. Είμαι της άποψης πως πάντα θα υπάρχουν τέτοια φαινόμενα παγκόσμιας εμβέλειας. Το σημαντικό είναι να είμαστε όσο καλύτερα προετοιμασμένοι γίνεται. Η ανθρωπότητα πολλές φορές πιάνεται εξ απήνης και ύστερα τρέχει να διορθώσει τις ζημιές. Από την άλλη, τις τελευταίες μέρες, βιώνουμε στη χώρα μας μια τεράστια οικολογική καταστροφή και δεν είμαι καθόλου χαρούμενος για όλα αυτά».
Ο ίδιος θέλει να είναι αισιόδοξος, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν αναλογίζεται τη σοβαρότητα της κατάστασης. «Η αισιοδοξία από μόνη της δεν αρκεί. Πρέπει να γεφυρώνεται με τις συμπεριφορές των ανθρώπων, ώστε να υπάρχει μια ενιαία ανθρωποκεντρική κατεύθυνση. Διαφορετικά, είναι μια αφηρημένη έννοια. Είμαι αισιόδοξος, αν όλοι μας καταλάβουμε τη σημαντικότητα της ύπαρξης μας. Δεν γίνεται οι μισοί να σκέφτονται με ένα τρόπο και οι άλλοι μισοί διαφορετικά. Ο ατομικισμός, που είναι χαρακτηριστικό της εποχής, αλλά και οι πολύ φιλελεύθερες ιδέες-που ανεβάζουν τις ανισότητες παγκοσμίως, οι οποίες με τη σειρά τους φέρνουν καταστροφές-πρέπει σιγά σιγά να εξαλειφθούν. Αυτή είναι μια κουβέντα που ξεκίνησε εδώ και πολλά χρόνια, αλλά είναι πιο επίκαιρη από ποτέ».
