Το πρόσφατο περιστατικό με τους λειτουργούς του Γραφείου Ευημερίας έφερε ξανά στο προσκήνιο μια αλήθεια που πολλοί γνωρίζουμε, αλλά λίγοι τολμούν να παραδεχτούν: η παρακολούθηση στον χώρο εργασίας — είτε στον δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα — έχει ξεφύγει από κάθε όριο λογικής και ηθικής.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Σήμερα δεν μιλάμε για τις κάμερες ασφαλείας που προστατεύουν ένα κτίριο ή μια είσοδο. Αυτές είναι αναγκαίες και χρήσιμες, ειδικά στην εποχή που ζούμε. Το πρόβλημα ξεκινά όταν ορισμένοι εργοδότες θεωρούν φυσιολογικό να καταγράφουν εικόνα και ήχο από χώρους που οι εργαζόμενοι δικαιούνται να θεωρούν προσωπικούς κατά τη διάρκεια της δουλειάς τους. Ποιος τους το επιτρέπει; Η ανασφάλεια; Ένας υπερβολικός φόβος μήπως ακουστεί κάτι «απαγορευμένο»; Ή μήπως κρύβεται πίσω από όλο αυτό ένα αρρωστημένο αίσθημα εξουσίας; Ένα φετίχ ελέγχου του τύπου «είμαι ανώτερος, άρα πρέπει να ξέρω τα πάντα»;
Ίσως είναι ώρα να θυμηθούμε πως κανείς δεν ξεκίνησε την καριέρα του για να ζει με την αίσθηση ότι τον παρακολουθούν. Και κανένας που έφτασε σε θέση ευθύνης δεν πρέπει να το ξεχνά αυτό.
Η γραμμή είναι λεπτή και άλλο πράγμα η φύλαξη και άλλο η παρακολούθηση της ιδιωτικής ζωής του υπαλλήλου στο γραφείο, στο διάλειμμα ή στην κουζίνα του προσωπικού. Η προστασία δεν μπορεί να γίνεται άλλοθι για την παραβίαση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αν μια διεύθυνση δεν εμπιστεύεται τους ανθρώπους που η ίδια επέλεξε να έχει δίπλα της, τότε το πρόβλημα δεν λύνεται με περισσότερες κάμερες, αλλά με αλλαγή φιλοσοφίας. Η παρακολούθηση ιδιωτικών συζητήσεων δεν στέκει πουθενά — ούτε σε κανονισμούς, ούτε σε ηθικούς κανόνες, ούτε στη λογική.
Αντί να επενδύουμε σε μικρόφωνα και παρακολούθηση, ας επενδύσουμε σε ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης, ανοιχτού διαλόγου και σεβασμού. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, η μεγαλύτερη ασφάλεια για κάθε οργανισμό δεν είναι το «μάτι» στην οθόνη, αλλά οι άνθρωποι που ξέρουν πως εργάζονται σε ένα περιβάλλον που τους στηρίζει και τους εμπιστεύεται. Σύμφωνα με δηλώσεις λειτουργών του Γραφείου Ευημερίας στον ΑΣΤΡΑ, προτίθενται να κινηθούν νομικά για τις παράνομες παρακολουθήσεις μέσω καμερών εικόνας και ήχου — πρακτική που, όπως τονίζουν, συνιστά ποινικό αδίκημα. Τις καταγγελίες επιβεβαίωσε η πρόεδρος του κλαδικού συμβουλίου της συντεχνίας Ισότητα, Άντρη Ματθαίου, η οποία κάλεσε την Υφυπουργό Πρόνοιας να παραιτηθεί, υπογραμμίζοντας ότι οι εργαζόμενοι έμειναν απροστάτευτοι και χωρίς καμία διάθεση για διάλογο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
