Είκοσι έξι χρόνια έχουν περάσει από τότε που η Αλίκη Βουγιουκλάκη έφυγε από την ζωή. Σήμερα, όλοι όσοι την γνώρισαν από κοντά αλλά και όσοι την θαύμαζαν για το ταλέντο της θεώρησαν υποχρέωση να την τιμήσουν με φωτογραφίες αλλά και με συγκινητικά μηνύματα προς το πρόσωπο της. Ένας από αυτούς είναι και ο Μαρίνος Ξενοφώντος ο οποίος στέλνει το δικό του μήνυμα με μια φωτογραφία από τον τάφο της αλλά και λόγια αγάπης και πικρίας.
«Θυμάμαι που μας πήγε ο παπάς μου μαζί με την αδερφή μου να τη δούμε στο δημοτικό θέατρο όπου έπαιζαν με τον Παπαμιχαήλ το “Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα”. Το περιμέναμε πολύ καιρό το γεγονός μικρά παιδιά που τα μάγευε η νεράιδα και καθώς φτάσαμε στο θέατρο όλοι οι γύρω δρόμοι ήταν κατειλημμένοι, εκατοντάδες οχήματα παρκαρισμένα στο οπουδήποτε και τόσα ήταν τα νεύρα του παπά μου που έτοιμος ήταν να έφευγε χωρίς να μας κατεβάσει στο θέατρο. Θυμάμαι που ήμουν στη σχολή του Τέχνης και μας ρώταγε ένας καθηγητής της υποκριτικής-δεν τον ξέρει και κανείς τον κακομοίρη οπότε μην τον διαφημίσω εδώ και του το χαλάσω-τί παραστάσεις είχαμε δει μέσα στη βδομάδα και να προσπαθήσουμε να κάνουμε μια κριτική.
Και σαν τόλμησα να αναφέρω ότι ανάμεσα στις πέντε ήταν και «το γλυκό πουλί της νειότης» με τη Βουγιουκλάκη, με είδε τόσο περιφρονητικά ο καημενούλης και με εκείνο το αφ’ υψηλού ύφος που ποτέ δεν είχε ο Ίαν ΜακΚέλεν μου είπε: θες να γίνεις ηθοποιός και πας και βλέπεις αυτές τις αθλιότητες; ε σου λέω δεν θα γίνεις ποτέ εάν σου αρέσει αυτή η γελοία που θέλει να λέγεται ηθοποιός. Και θυμάμαι που στην Αντιγόνη στο Βεάκειο της κουβάλησαν στο πλάι της σκηνής μια χαρτόκουτα με τέσσερα μωρά γατάκια που κλαίγανε και μόλις εκείνη βγήκε στη σκηνή, ένας από πίσω άρχισε το “νιάου νιάου αντιγονούλα” Και θυμάμαι που πήγα να τη συγχαρώ μετά το τέλος του Μις Πέπσι στον Πειραιά και στεκόταν όπως το συνήθιζε σε ένα σκαμνί και περνούσε το πλήθος από κάτω και τη χαιρετούσε σαν να ήταν η βασίλισσα.
Κι’ όταν το φαινόμενο πέθανε πια “οριστικά”, θυμάμαι που λέγανε στα μεταξύ μας οι υπέρμαχοι της ψευτοκουλτούρας που τηλεφωνούν και εκλιπαρούν οι καημενούληδες για ένα ρόλο ας είναι και γκεστ σε τηλεοπτική σειρά-όχι μην τους παρεξηγείτε το κάνουν μόνον ως ένεση οικονομική, ουδεμία ανάγκη για αναγνωρισιμότητα έχουν αυτοί της υψηλής διανόησης- ότι.. δεν ήταν καλέ μου ηθοποιός η Βουγιούκλο, μόνο σταρ ήταν μα ατάλαντη, ούτε να χορέψει ήξερε, ούτε και φωνή διέθετε, θα την ξεχάσουν σε δέκα χρόνια το πολύ.
26 χρονάκια πέρασαν λοιπόν και γιομίζουν ακόμα οι εξώστες για πάρτη της.Βασίλισσα της σκηνής και της οθόνης αναντικατάστατη, να μεγαλώνει καινούργιες γενιές, φαινόμενο και μετά θάνατον.Σύμβολο μιας εποχής, το σύμβολο μιας Ελλάδας που χαμογελούσε ακαταμάχητα εν τω μέσω της μιζέριας κλείνοντας το μάτι στο ανέλπιδο. Με λάμψη που φωτίζει ακόμα, στέκεται από πάνω μας χωρίς να καγχάζει, κατανοεί την ανάγκη των μικρών και αφώτιστων να υπάρξουν έστω και έτσι, σε μια οργανωμένη προσπάθεια να διαγράψουν αυτό που αδυνατούν να φθάσουν μέσα από τη δηθενιά ή την κακοήθεια, μη μπορώντας ποτέ να της συγχωρήσουν αυτή την ασύλληπτη διάρκεια και ένταση ούτε να τη διαχωρίσουν από τα στερεότυπα που ενέπνεε και παρήγαγε, δίνουν νόημα στην επίπλαστη θεατρική ύπαρξη τους νομίζοντας ότι αμφισβητούν την αλήθεια της».
