Ενδεχομένως να μην αποτελεί είδηση ούτε θα “τραβήξει” τα απαιτούμενα κλικ που όλοι ανεξαιρέτως στις ιστοσελίδες επιζητούν γιατί αυτή είναι η δουλειά τους. Όμως, μέσα από τις σκέψεις της, η ραδιοφωνική παραγωγός Μαρίνα Φιλιππίδου λέει αλήθειες που όλοι κάποιες στιγμές νοιώσαμε.
«Μοστράρουμε στα σόσιαλ τις ποζάτες φωτο με τα «ιδανικά φόντα», τα σωστά χρώματα και τα λαμπερά χαμόγελα, που αποτελούν μόνο το περιτύλιγμα ενός ολοκλήρου κόσμου που σέρνουμε δια της ύπαρξής μας, ενώ αφήνουμε στα αζήτητα τα αυθόρμητα ενσταντανέ, τις φωτο που δείχνουν λίγη απ’ την αλήθεια μας. Γιατί η αλήθεια είναι πως δε γελάμε και δεν περνάμε καλά συνέχεια, δε χορεύουμε ασταμάτητα, δεν είμαστε μονίμως λαμπεροί, όμορφοι και η τρελή χαρά δε φτερουγίζει απνευστί μες στην ψυχή μας.
Οι μέρες μας είναι γεμάτες κι από άλλες στιγμές, όπως λύπης, ηρεμίας, ανίας, θυμού, χαλάρωσης, στρες, υστερίας, απελπισίας, σκέψης, διαβάσματος, κούρασης, πόνου, θλίψης, πικρίας, απογοήτευσης, αηδίας, απόγνωσης, υπνηλίας, ασχήμιας, σκληρής δουλειάς… Υπάρχουν στιγμές που πιάνουμε πάτο, που χτυπιόμαστε κάτω σαν χταπόδια όταν οι αντοχές μας (ψυχικές και σωματικές) έχουν μετοικήσει σε ξένο σώμα, που δε βλέπουμε φως στην άκρη του τούνελ και που αισθανόμαστε την ύπαρξή μας σαν μια μάταιη συγκυρία. Είναι κι άλλες, που απλά βαριόμαστε να αναπνέουμε και που εκτελούμε εντολές διαβίωσης σαν έμψυχες μαριονέτες.
Μοιράζομαι, λοιπόν, αυτή τη φωτογραφία, όπως με απαθανάτισε η @christina_georgiou_cg , σε μια στιγμή που δεν πήρα χαμπάρι ότι πατούσε το κλικ, επειδή ακριβώς ήμουν αυτό που δείχνει η εικόνα: στον κόσμο μου, όταν γύρω μου υπήρχαν 100 άνθρωποι. Μόνη μου μέσα στο πλήθος, βυθισμένη στις σκέψεις μου, τις οποίες κανείς δε θα μάθει ποτέ. Μερικά λεπτά αργότερα μιλούσα, γελούσα και φωτογραφιζόμουν με άλλα πλάσματα. Μπορεί κι εκείνο να ήταν εξίσου αληθινό, μπορεί όμως να ήταν απλά politically correct. Η αμιγώς ανεπιτήδευτη στιγμή πάντως, ήταν αυτή εδώ… σ’αυτό το κλικ»
