Ένα επίκαιρο θέμα που έχει να κάνει με τις γυναικοκτονίες στην Ελλάδα ανάρτησε η δημοσιογράφος, Μαρία Λουκά η οποία με αφορμή τη δολοφονία της 17χρονης στο Περιστέρι, ξεσπά…
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Alexandros Katsis
«Στην ηλικία του κοριτσιού που βρέθηκε δολοφονημένο στο Περιστέρι, και λίγο μικρότερη, είχα μια κακοποιητική σχέση μ’ έναν μεγαλύτερο που περιλάμβανε διάφορες μορφές κακοποίησης. Προσπάθησα αρκετές φορές να ξεφύγω αλλά δε μ’ άφηνε χρησιμοποιώντας μια πλειάδα μεθόδων από συναισθηματικό εκβιασμό, χειραγώγηση μέχρι απειλή και βία. Ακόμα κι όταν αποφάσισα να μην ξαναγυρίσω, προφανώς με αναζήτησε στο σπίτι μου και υπήρξα απλά τυχερή γιατί ήταν οι γονείς μου και με προστάτεψαν. Θα μπορούσαν να έλειπαν. Ήμουν τυχερή.
Δεν ξέρω από που ακριβώς ζητάμε από τις γυναίκες να φύγουν. Από το σπίτι που μένουν με τα παιδιά τους; Από το σπίτι που μένουν με τους γονείς τους; Από την προπόνηση στη Λέσβο; Από την παραλία στα Χανιά; Από το μπαράκι στη Χαλκιδική; Αυτή είναι η τοπογραφία του μαρτυρίου για γυναίκες και ανήλικα κορίτσια μόνο της ειδησεογραφίας των τελευταίων ημερών.
Από που ακριβώς να φύγουν οι γυναίκες για να είναι ζωντανές κι ελεύθερες; Γιατί η ασφάλεια των θηλυκοτήτων γίνεται ξαφνικά δική τους ευθύνη κι όχι ευθύνη εκείνων που την τσαλαπατούν; Κι όχι αυτό δεν είναι μομφή για τις γυναίκες που σ’ ένα έδαφος ενσώματης αγωνίας και σαστίσματος προτρέπουν τις άλλες γυναίκες να φύγουν. Κατανοώ ότι αυτός είναι ένας τρεμάμενος λόγος έγνοιας κι όχι victim blaming. Μιλάω για τους διάφορους τυχάρπαστους συνταξιούχους ή εν ενεργεία γαλονάδες που αντί να ψάξουν τρύπα να κρυφτούν για τις χιλιάδες γυναίκες που άφησαν αβοήθητες, τριγυρνούν στα κανάλια και νουθετούν αστόχαστα πάνω σε δολοφονημένα, βιασμένα, χτυπημένα σώματα θηλυκοτήτων.
Για να απεγκλωβιστεί μια γυναίκα από ένα κακοποιητικό περιβάλλον είναι κρίσιμο να το κάνει με ένα ασφαλές σχέδιο διαφυγής, για την κατάστρωση και την υλοποίηση του οποίου χρειάζεται η καθοδήγηση και η αρωγή εξειδικευμένων υπηρεσιών. Πρέπει να έχει να πάει κάπου το επόμενο λεπτό που να είναι απολύτως προστατευμένη. Πρέπει να έχει άμεσα πρόσβαση σε δωρεάν και κατάλληλη νομική εκπροσώπηση και ψυχολογική υποστήριξη. Και πολλά ακόμα που έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας να τα λέμε και γυρίζουν πίσω ως αντίλαλος περιφρόνησης από την Πολιτεία.
Πέρσι το καλοκαίρι μετρούσαμε δολοφονημένες γυναίκες. Φέτος μετράμε πάλι δολοφονημένες γυναίκες. Δεν αντέχεται το μέτρημα, δεν αντέχεται το αίμα, δεν αντέχεται ο πόνος και ο φόβος που κυκλώνει τις ζωές μας. Να φύγουν αυτοί που μετέτρεψαν τα σώματα μας σε αποικίες βίας».
