Ο καιρός στην Κύπρο συνεχίζει τα… δικά του. Μια μέρα ψηνόμαστε με 30 βαθμούς, την επόμενη ψαχνόμαστε για μπουφάν. Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτό το μπρος-πίσω, επιστρέφουν – για λίγες μόνο ημέρες – τα πτητικά μέσα της Ιορδανίας, για να νιώσουμε ότι «κάτι υπάρχει στον αέρα» όταν ανάψει η πρώτη φλόγα. Γιατί, αν μείνουμε μόνο στα δικά μας, τα πράγματα κάθε άλλο παρά καθησυχαστικά είναι.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ του «Φιλελεύθερου», διαθέτουμε τρία αεροσκάφη και από αυτά το ένα είναι εκτός λόγω βλάβης. Άρα, στην πράξη, την ώρα της κρίσης ποντάρουμε ουσιαστικά σε ένα αεροπλανάκι που… προλάβει να πετάξει. Το μόνο παρήγορο – αν μπορεί να το πει κανείς έτσι – είναι ότι η εβδομάδα φέρνει μαζί της αλλαγή του καιρού και κάποιες βροχές. Βροχές που όχι μόνο θα βοηθήσουν να γεμίσουν τα φράγματα, αλλά ίσως μας προστατεύσουν και από τις πυρκαγιές που έχουν βαλθεί να κάνουν… πρόγραμμα. Δεν είναι τυχαίο ότι, σύμφωνα με πληροφορίες, σχεδόν κάθε Τετάρτη και Κυριακή έχουμε επεισόδιο φωτιάς…
Η Πυροσβεστική Υπηρεσία και οι εθελοντές, με ό,τι μέσα έχουν – και κυρίως με αυτά που δεν έχουν – είναι εκεί. Τρέχουν, επιχειρούν, ρισκάρουν, ανασαίνουν καπνό αντί για αέρα και παλεύουν να σώσουν σπίτια, περιουσίες, ζώα, ανθρώπους.
Μέσα σε όλα αυτά, ο απλός πολίτης κοιτάζει, ανησυχεί, θυμώνει, αλλά την ίδια ώρα δεν μπορεί να κάνει πως δεν βλέπει την προσπάθεια. Η Πυροσβεστική Υπηρεσία και οι εθελοντές, με ό,τι μέσα έχουν – και κυρίως με αυτά που δεν έχουν – είναι εκεί. Τρέχουν, επιχειρούν, ρισκάρουν, ανασαίνουν καπνό αντί για αέρα και παλεύουν να σώσουν σπίτια, περιουσίες, ζώα, ανθρώπους. Κάτω από αντίξοες συνθήκες, χωρίς την «άνεση» ενός πλήρους στόλου πτητικών μέσων, δίνουν πραγματικά τον καλύτερό τους εαυτό. Και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Δεν υπάρχει Κύπριος που να μην έχει νιώσει ανακούφιση βλέποντας πυροσβέστες και εθελοντές να φτάνουν εγκαίρως σε μια φωτιά, σε μια παγίδα, σε έναν κίνδυνο που θα μπορούσε να έχει πολύ χειρότερο τέλος.
Το παράδοξο, βέβαια, δεν σταματά εδώ. Ως κράτος, επενδύουμε σε πτητικά μέσα, αλλά όταν έρθει η ώρα να τα χρειαστούμε, είτε είναι αποδεσμευμένα λόγω πρωτοκόλλων, είτε είναι καθηλωμένα λόγω βλάβης, είτε απλά… δεν φτάνουν. Η βοήθεια από τις Βρετανικές Βάσεις έχει κοπεί, τα κενά είναι εμφανή και έτσι ξαναβρισκόμαστε στο σημείο να ζητάμε στήριξη από την Ιορδανία. Φυσικά, η συνεργασία αυτή είναι πολύτιμη. Ταυτόχρονα, όμως, γεννά κι ένα εύλογο ερώτημα αν δεν υπήρχε αυτή η προσωρινή «επιστράτευση», πόσο πιο εκτεθειμένοι θα ήμασταν;
Όλα αυτά δεν πρέπει να μας κάνουν να ξεχνούμε την ανθρώπινη πλευρά της ιστορίας. Γιατί στο τέλος της ημέρας, μπροστά στις φλόγες δεν βρίσκεται το «σύστημα», τα πρωτόκολλα ή οι αριθμοί των αεροπλάνων. Βρίσκονται άνθρωποι. Πυροσβέστες και εθελοντές που, με τα λίγα ή τα πολλά που τους δίνει η πολιτεία, στέκονται στην πρώτη γραμμή. Η προσήλωση και η ετοιμότητά τους δεν μπαίνουν σε παύση επειδή λείπουν μέσα. Και είναι αυτή η στάση που σώζει ζωές.
Όσο κι αν θα θέλαμε να ήταν αλλιώς, οι φωτιές δεν κοιτάζουν ημερολόγιο.
Μπορεί να χαμογελάμε πικρά με τις «προγραμματισμένες» πυρκαγιές που ανάβουν Τετάρτη και Κυριακή, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πίσω από κάθε επεισόδιο βρίσκονται ομάδες που τρέχουν, οργανώνονται και εξαντλούνται για να μη θρηνήσουμε περισσότερα. Ας δεχτούμε λοιπόν το δώρο των βροχών, αν τελικά έρθουν όπως τις περιμένουμε, σαν ένα μικρό διάλειμμα. Όχι όμως σαν δικαιολογία για να χαλαρώσουμε. Γιατί, όσο κι αν θα θέλαμε να ήταν αλλιώς, οι φωτιές δεν κοιτάζουν ημερολόγιο. Εμείς είμαστε αυτοί που οφείλουμε να είμαστε σε εγρήγορση – από το κράτος, που πρέπει επιτέλους να διασφαλίσει επαρκή και αξιόπιστα μέσα, μέχρι και τον κάθε πολίτη που οφείλει να είναι προσεκτικός. Οι άνθρωποι που τις πολεμούν κάνουν ήδη ό,τι μπορούν. Και γι’ αυτό αξίζει, τουλάχιστον, να τους σεβόμαστε.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
