Ανατρέχοντας, στα παλιά ένα πρόσωπο που θυμάμαι χαρακτηριστικά είναι ο Αλέκος Κωνσταντινίδης. Η φιγούρα του είναι ακόμη αποτυπωμένη μέσα στο μυαλό μου, όταν τον έβλεπα κάθε πρωί, είτε ανεβαίνοντας με το ασανσέρ, είτε στην είσοδο της πολυκατοικίας, εκεί που κάποτε στεγάζονταν η εφημερίδα «Αλήθεια».
Κάποιες άλλες εποχές, που πέρασαν και κύλησαν όπως το νερό…Τότε που είμαστε πραγματικά συνάδελφοι, τουλάχιστον έτσι νοιώθαμε οι περισσότεροι και γκρινιάζαμε μεταξύ μας για διάφορα ανούσια και καθημερινά θέματα. Δεν υπήρχαν οι πισώπλατες μαχαιριές και εάν γίνονταν δεν περνάμε είδηση, γιατί ήμασταν στον κόσμο μας.
Ένα Καλημέρα ήταν αρκετό για να ξεκινήσουμε την ημέρα μας, ευχάριστα…Και αυτό το Καλημέρα, ο Αλέκος Κωνσταντινίδης το έλεγε…Κι’ εάν σε συμπαθούσε ή όχι…Αφού περνούσε πρώτα από την τηλεφωνήτρια και έπιανε τις καθημερινές εφημερίδες του πήγαινε πάνω στο γραφείο του μέχρι να ξεκινήσει η σύσκεψη με τους δημοσιογράφους. Κάθε πρωϊ, το ίδιο σκηνικό, τουλάχιστον όσον καιρό ήμουν στην συγκεκριμένη εφημερίδα.
Αυτό που χαρακτήριζε ακόμη περισσότερο το Αλέκο Κωνσταντινίδη, ήταν η ευγένεια και ο τρόπος που μιλούσε. Είχε ένα τρόπο ήρεμο και πράο λόγο και έλεγε αυτό που ήθελε να πει κατανοητά και χωρίς περιστροφές. Ακόμη και στις διαφωνίες που είχες μαζί του, είχε το μοναδικό τρόπο να λέει αυτό που θέλει και να υποστηρίζει την άποψη του.
Υπήρχαν και άτομα που ενδεχομένως να μην συμφωνούσαν μαζί του, αλλά αυτό που κράτησαν είναι ότι ακόμη και στα ενενήντα του χρόνια κατάφερε να διατηρήσει μέχρι την τελευταία του πνοή τη γραφή του και οι οποιεσδήποτε απόψεις του να δημοσιεύονται στη στήλη του ακόμα και μετά το θάνατο του. Αυτό που έμεινε αποτυπωμένο στο μυαλό, τουλάχιστον στους νεαρούς δημοσιογράφους ήταν ο τρόπος που τους αντιμετώπιζε. Βοηθούσε όσο μπορούσε, δεν υποτιμούσε κανέναν και εάν έκανε παρατηρήσεις, ο άλλος το έπαιρνε ως μάθημα ζωής. Αυτό έχω συμπεράνει σήμερα διαβάζοντας τα διάφορα άρθρα που δημοσιεύονται για εκείνον.
Μπορεί να μην είμαστε όλοι αρεστοί σε κάποιους, όμως πρέπει να είμαστε αντικειμενικοί και αληθινοί και να δείχνουμε σε κάποια άτομα ότι έχουμε αξιοπρέπεια, ακόμη κι’ εάν διαφωνούμε με κάποιον χαρισματικό…Ο Αλέκος Κωνσταντινίδης ήταν η κινητήρια δύναμη για αρκετούς δημοσιογράφους που ήθελαν να συνεχίσουν και να παραμείνουν στο επάγγελμα. Για πολλούς ήταν η έμπνευση, ότι ακόμη κι’ εάν δεν μπορεί κάποιος να τον φτάσει στον τρόπο της γραφής του, εντούτοις μπορεί να πάρει από εκείνον το πείσμα, τη θέληση και το κουράγιο να υπηρετεί τη δημοσιογραφία μέχρι τα βαθιά του γεράματα.
