Ένα κείμενο που περικλείει όλα τα συναισθήματα που νοιώθει αυτός που ονομάζεται άνθρωπος ανάρτησε η Γενική Γραμματέας της Π.Ο.Α.Α Λεμεσού, Ζωζώ Χριστοδούλου. Ο Κωνσταντίνος Κοντός, ο οποίος μετά από 12 εβδομάδες παραμονής του σπίτι, κατάφερε να επιστρέψει εκεί που ανήκει…στις σχολικές αίθουσες.
«Αντί επιλόγου…
Εκεί που όλα έμοιαζαν δύσκολα και ακατόρθωτα, εκεί όπου τα βάζαμε με ολόκληρο το σύστημα βρήκαμε συνοδοιπόρους και πιστέψαμε πως κάπου εκεί κρύβεται καταχωνιασμένη η ελπίδα. Πότε τη χάνουμε, πότε τη βρίσκουμε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι πάντα εκεί ακόμα κι όταν δεν τη βλέπουμε. Η ελπίδα είναι η κινητήριος δύναμη που μας κάνει να συνεχίσουμε, όποιες κι αν είναι οι καταστάσεις που περνάμε. Είναι το φως που σου δείχνει το δρόμο να συνεχίσεις, είναι το κίνητρο να προσπαθήσεις λίγο ακόμη να πετύχεις τους στόχους σου όσο δύσκολοι κι αν φαντάζουν.Δεν υπάρχει πρόβλημα που να μη λύνεται, ούτε ερώτημα που να μην έχει απάντηση. Αν κοιτάξεις καλά, σε όλα υπάρχει μια ρωγμή κι είναι αρκετή για να μπει το φως. Και πώς καταλαβαίνεις πότε ελπίζεις; Απ’ τη στιγμή που προσπαθείς μεθοδευμένα να υλοποιήσεις τις επιθυμίες που μέχρι τότε είχες απλώς στο μυαλό σου. Όταν κάνεις τον απολογισμό σου και βάζεις στόχους έχοντας την πεποίθηση πως όλα θα πάνε καλά. Όταν δίνεις κουράγιο στον εαυτό σου, όταν προσπαθείς και δεν κάθεσαι με σταυρωμένα τα χέρια. Όταν όλα και όλοι σου φαίνονται πως βαδίζουν προς τον κατήφορο, εσύ γίνεσαι η αλλαγή που θέλεις να δεις σ’ αυτόν τον κόσμο. Βάζεις τον Σταυρό σου και προχωράς μ’ ενσυναίσθηση.Η ελπίδα είναι συναίσθημα κι όταν καταλάβεις πόσο δυνατό είναι, τότε όχι μόνο δε θα πάψεις ποτέ να ελπίζεις για κάτι καλύτερο, αλλά θα προσπαθείς να μην τη στερείς κι από τους άλλους. Η ελπίδα κι η αλλαγή για εμάς είναι ο μικρός Κωνσταντίνος. Θέλουμε να βλέπουμε χαρούμενα κι ευτυχισμένα παιδιά παντού. Πάνω απ’ όλα ο Άνθρωπος».
