Ένα παλιό εκκρεμές στο τοίχο που θυμίζει όλα αυτά που ζήσαμε, όταν ήμασταν παιδιά…Κάποιες άλλες εποχές, ίσως μαγικές, αθώες και διαφορετικές. Το ρολόι, το παλιό της γιαγιάς της Μακρινής, έτσι ήταν το όνομα της, παράξενο και διαφορετικό…Μιας γυναίκας όμορφης, απλής και δοτικής…. Μιας γυναίκας, Συριανής στην καταγωγή, μιας γυναίκας που δεν θα ξαναπλαστεί.
Τικ-τοκ, κάθε μέρα και όταν η ώρα περνούσε, ένας κόκορας έβγαινε από το πορτάκι να μας θυμίζει ότι η ώρα πέρασε. Το ρολόι το εκκρεμές, πάνω στο τοίχο σήμανε για μας πολλά. Είναι ένα κειμήλιο παλιό και τόσο πολύτιμο για όλους εμάς. Θύμιζε, τα λεπτά, τις ώρες και τα χρόνια που φεύγαν, άλλα, εκείνο ατάραχο στο τοίχο δεν έλεγε να σωπάσει.
Δεν μας έπαιρνε πίσω στον χρόνο να διορθώσουμε τα λάθη μας, ούτε μας έδινε περιθώριο να σκεφτούμε. Εκεί, στο τοίχο τον λευκό, μας έδειχνε τα δευτερόλεπτα και τα λεπτά, τις ώρες που φεύγαν. Και όταν πλέον θέλαμε ακόμη λίγο χρόνο, δεν μας το χάριζε, ήταν έτσι προγραμματισμένο να μετρά το κάθε τι για εμάς…
΄Ήταν ένα παλιό ρολόι εκκρεμές, ήξερε, μας γνώριζε από παλιά, είχε μελετήσει τις καταστάσεις, αλλά δεν «μιλούσε» ποτέ…Απλά, έβγαινε ένας κόκορας από τη πόρτα και μας θύμιζε την ώρα, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα, που φεύγαν, όπως έφευγε και εμάς η ζωή μας…
