Και τώρα…ποιον μπορούμε να εμπιστευτούμε και να εξωτερικεύσουμε ξανά τα συναισθήματα μας; Ποιον μπορούμε να εμπιστευτούμε ξανά και να νοιώσουμε τη χαρά που πλημμύριζε μέσα μας καθημερινά. Ποιον άραγε θα μπορέσουμε να κοιτάξουμε στα μάτια και να νοιώσουμε ότι μας λέει την αλήθεια…
Καθημερινά νοιώθουμε ότι μας περιβάλλουν ψεύτικοι άνθρωποι που λένε ψεύτικα λόγια, και δεν εννοούν το παραμικρό από αυτό που νοιώθουν. Είναι απλά κολακείες της στιγμής, είτε θέλουν να πάρουν κάτι από εμάς, είτε γιατί δεν ξέρουν τι θέλουν, είτε γιατί είναι ευγενικοί.
Κάποιες φορές απορώ πώς μπορεί ένας άνθρωπος να μην είναι αληθινός…Να προσποιείται, να γελά, να κλαίει και γενικότερα να συμπεριφέρεται και να εξωτερικεύει όλα αυτά τα συναισθήματα και να είναι ψεύτικα, άδεια και χωρίς περιεχόμενο…Είμαστε τελικά όλοι τόσο καλοί ηθοποιοί; Διπλωμάτες; Μπορούμε τελικά να γίνουμε όλοι πολιτικοί και να «παίζουμε» ένα ρόλο που δεν μας ταιριάζει;
Στο θέατρο ο κάθε ρόλος διανέμεται από τον σκηνοθέτη στους ηθοποιούς…Δεν ξέρω, στην περίπτωση των πολιτικών ποιος είναι ο σκηνοθέτης, ξέρω τον παραγωγό, αλλά δεν ξέρω ποιος από όλους αυτούς που μας περιβάλλει είναι αυτός που προσπαθεί να κοροϊδέψει το λαό που ενδεχομένως τον ψήφισε…
Χρειαζόμαστε όμως κάποιον να νοιώθουμε εμπιστοσύνη, για να προχωράμε, να ονειρευόμαστε και να δημιουργούμε…Να ελπίζουμε, να αγαπάμε και να κτίζουμε τα όνειρά μας…Δεν θέλουμε να χάσουμε αυτό το όμορφο συναίσθημα… Είναι αναγκαίο για μας, για όλους τους ανθρώπους…Εμπιστοσύνη…Μια λέξη που περικλείει όλα τα συναισθήματα του ανθρώπου…Χωρίς αυτό το συναίσθημα οι σχέσεις θα είναι πεζές, ρηχές, ανούσιες και μηχανικές…Και εμείς τόσο άδειοι και απρόσωποι χωρίς νόημα και ουσία.
