Από το πρωϊ η πρώην υπουργός Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης Έμιλυ Γιολίτη θέλησε να εκφραστεί μέσα από το προσωπικό της λογαριασμό σχολιάζοντας το θέμα της Αμμόχωστου παραθέτοντας μιας φράση που όπως διευκρινίζει αναφέρουν πολύ συχνά στην Πάφο. Μέσα σε λίγες λέξεις πάντως αφήνει το δικό της υπονοούμενο χωρίς φυσικά να δηλώσει κάποιον συγκεκριμένο αποδέκτη.
«Στην Πάφο λέμε «αν έβρεις σύκο σήκωστο πριν το σηκώσουν άλλοι». Αν είχα σπίτι στην Αμμόχωστο θα το διεκδικούσα με τα χίλια. Για να μην μου πουν σε δέκα χρόνια πως μας «δόθηκαν» τα σπίτια μας και δεν τα θέλαμε, για να μην ανοίξω τον δρόμο στην Τουρκία να υλοποιήσει ανενόχλητη τους σχεδιασμούς της για εποικισμό και της Αμμοχώστου. Ποια είναι τα σοβαρά διλήμματα; Ελλοχεύουν κίνδυνοι που δεν υφίστανται ήδη; Υπάρχει στον ορίζοντα οποιαδήποτε προοπτική λύσης; Η μη διεκδίκηση των περιουσιών των νόμιμων ιδιοκτητών θα βλάψει την Τουρκία ή εμάς; Ποιος διασφαλίζει στον πρόσφυγα πως αν δεν διεκδικήσει την περιουσία του σήμερα, θα παρουσιαστεί ευνοϊκότερη συγκυρία στο έστω μεσοπρόθεσμο μέλλον; Ακούω την ατέρμονη κινδυνολογία, τον κάθε ειδικό να συνιστά προσοχή και στο νου μου έρχεται το Bell Jar της Sylvia Plath. «I saw myself sitting in the crotch of this fig tree, starving to death, just because I couldn’t make up my mind which of the figs I would choose. I wanted each and every one of them, but choosing one meant losing all the rest, and, as I sat there, unable to decide, the figs began to wrinkle and go black, and, one by one, they plopped to the ground at my feet.” Δεν υπάρχει η πολυτέλεια χρόνου, επιλογών, αναβολής. Ας γεμίσει η Αμμόχωστος φωνές Ελλήνων.».
