Η πρόεδρος της Οργάνωσης, «Αγκαλιά Ελπίδας», Γιούλα Πιτσιαλή, με αφορμή την σημερινή Παγκόσμια μέρα για τα άτομα με αναπηρία σχολιάζει με το δικό της μοναδικό τρόπο την χθεσινή εκδήλωση διαμαρτυρίας που πραγματοποιήθηκε από τους οργανωμένους γονείς τονίζοντας για άλλη μια φορά την απαξίωση που βιώνουν τα παιδιά και τα άτομα με αναπηρία πίσω από τις πόρτες των ιθυνόντων.
«3 Δεκεμβρίου Παγκόσμια μέρα για τα άτομα με αναπηρία !
Χτες άτομα με αναπηρία και ελάχιστοι πολίτες ( χωρίς αναπηρία) μαζί τους διαμαρτυρήθηκαν για όσα δικαιούνται και τους τα στερεί η πολιτεία.. Ο εκπρόσωπος του προέδρου είπε για όνομα του θεού !!! Κανένα άτομο δεν θέλουμε εκτός !!!!! Αλήθεια ;
Και τα παιδιά που δεν θέλει στα μέσα στις τάξεις και στα σχολεία το ΥΠΑΝ και αρκετοί εκπαιδευτικοί και μένουν εκτός ; τα παιδιά που δεν έχουν βοήθεια από το ΓΕΣΥ και δεν κάνουν θεραπείες ; Οι ενήλικες χωρίς εργασία , χωρίς δια βίου μάθηση, χωρίς ανεξάρτητη διαβίωση μέσα στα ιδρύματα; Είναι αόρατοι ; Τους ρώτησε κανείς ; Όχι βέβαια ! Οι άριστοι Υπουργοί μας ξέρουν καλύτερα το καλό τους .. Επιβάλλουν, διαχωρίζουν και αποφασίζουν ερήμην τους , «για το καλό» τους πάντα Ότι και να δηλώσουν σήμερα οι αξιωματούχοι αυτού του κράτους να ξέρετε ότι είναι υποκρισία .. Πράξεις δεν βλέπουμε εδώ και δεκαετίες. Μόνο απαξίωση πίσω από τις πόρτες τους βιώνουν τα παιδιά μας και τα άτομα με αναπηρία.
Μόνο show μπροστά στις κάμερες βλέπουν οι πολίτες. Μόνο εάν βιώσουν στα σπίτια τους την αναπηρία θα καταλάβουν .. και πάλι θα βολέψουν τα δικά τους παιδιά, θα βρουν λύσεις για τα δικά τους άτομα, και δεν θα διορθώσουν τίποτα για τους υπόλοιπους . Γιατί δεν γνωρίζουν και δεν θέλουν να μάθουν, δεν αποδέχονται την διαφορετικότητα γιατί οι αντιλήψεις τους για την αναπηρία πηγάζουν από τον μεσαίωνα . Γιατί αρέσκονται να βλέπουν τα άτομα με αναπηρία ως το μέσον να εκφράσουν την φιλανθρωπία τους και την «ανωτερότητα» τους ,θεωρώντας βέβαια λανθασμένα ότι η αρτιμέλεια τους και η «κανονικότητα» που αναγνωρίζουν οι ίδιοι είναι ανώτερη .
Εμείς που βιώνουμε την αναπηρία είτε οι ίδιοι είτε μέσα από τα παιδιά μα, μάθαμε να αναγνωρίζουμε την ομορφιά και την σοφία κάθε διαφορετικότητας και να την σεβόμαστε. Ακούμε την μουσική τους και χορεύουμε μαζί τους «Μας είδαν να χορεύουμε , και μας πέρασαν για τρελούς , αυτοί που δεν μπόρεσαν να ακούσουν την μουσική»
