Μια εμπειρία ζωής, ένας απρόσκλητος επισκέπτης που αναβάλλει για λίγο την καθημερινότητα, που έρχεται για να ταρακουνήσει την ζωή μας. Η Χριστιάνα η οποία είναι ασθενής με εμπειρία καρκίνου, λαμβάνει υπηρεσίες Ανακουφιστικής Φροντίδας από τον Αντικαρκινικό Σύνδεσμο Κύπρου και αποφάσισε να γράψει ένα γράμμα στον επισκέπτη που ήταν αγενής και άξεστος μπαίνοντας στην ζωή της ακάλεστος…
«Αγαπητέ καρκίνε,
Δεν σε φοβήθηκα καθόλου όταν ήρθες να ξέρεις! Ίσως λιγουλάκι… έτσι για να μην σε στεναχωρήσω..! Ήρθες να με βρεις αλλά δεν κάθισες πολύ. Κάτι δεν σου άρεσε μάλλον και έφυγες γρήγορα! Μήπως δεν ήμουν πολύ φιλόξενη; Η αλήθεια είναι ήσουν λίγο αγενής.. ήρθες απροσκάλεστος να μου χτυπήσεις τη πόρτα! Μα εγώ είχα δουλειές, πολλές δουλειές, θα με καθυστερούσες… Τέλος πάντων… Είπα να σε κεράσω ένα καφέ στα γρήγορα και να σου πω δυο λόγια, που σου είχα φυλαγμένα, μετά που επισκέφθηκες τη φίλη μου… ξέρεις εσύ! Τρεις φορές πήγες σπίτι της απροσκάλεστος… τρεις φορές! Μα είσαι σοβαρός; Μάθε λίγους τρόπους επιτέλους! Όταν δεν είσαι ευπρόσδεκτος κάπου, απλά δεν πας! Αυτό το ελάττωμα σου πρέπει να το δουλέψεις! Και να σου πω… η αλήθεια είναι κανένας δεν σε θέλει! Μα κανένας! Είσαι ενοχλητικός, βαρετός, άξεστος, απότομος, σου αρέσει να πληγώνεις τους άλλους για να χαίρεσαι εσύ… και κάποιοι άνθρωποι δεν σε αντέχουν και τους αναγκάζεις να φύγουν! Να φύγουν από το σπίτι τους και να μετακομίσουν κάπου που δεν θα τους βρίσκεις! Το κακό είναι ότι ούτε εμείς μπορούμε να τους βρούμε… χάνονται για πάντα… Εξαιτίας σου! Να σου πω ότι εμείς οι άνθρωποι, έχουμε όνειρα, μας αρέσει να αγαπούμε να γελούμε, να δημιουργούμε, να είμαστε χρήσιμοι! Δεν σε θέλουμε μες στα πόδια μας! Έρχεσαι με τα μαύρα σου τα χάλια και στρογγυλοκάθεσαι και μας κλέβεις το χρόνο μας την ενέργεια μας… μας ψυχοπλακώνεις… Και να σου πω και το χειρότερο σου; Στα παιδιά γιατί πας; Τι έχεις να πεις εσύ με τα παιδιά; Τα παιδιά είναι γεμάτα χαρά, γεμάτα φως , θέλουν να παίζουν και να γελούν… Πας και τους κλέβεις το χαμόγελο τους, τη χαρά τους, γιατί ζηλεύεις… Είσαι ένας ζηλιάρης κακότροπος, χωρίς φίλους, χωρίς αγάπη που καιρός είναι να το καταλάβεις και να φύγεις για πάντα! Βρες ένα πλανήτη χωρίς ανθρώπους και ζήσε εκεί μόνος στη κακομοιριά σου! Ίσως μάθεις επιτέλους λίγους τρόπους!
Ε μα πια! Έπρεπε να σου τα πω να ησυχάσω!
Εύχομαι να μην σε ξαναδώ ποτέ στη ζωή μου!
Άντε γεια!
Χριστιάνα Π.
Υ.Γ: Αν δυσκολεύεσαι θα σου βρω εγώ και οι φίλοι μου ένα ωραίο πλανήτη να πάς και να είσαι ευτυχισμένος εκεί, μόνος σου! Μην ανησυχείς!»
