Κάποια άτομα έπρεπε να ντρέπονται αλλά δεν το κάνουν…Κάποιοι έπρεπε να βάλουν τα πόδια τους μέσα στα σκέλια τους και να εξαφανιστούν από προσώπου γης, αλλά δεν το κάνουν…Και κάποια άλλα έπρεπε να μιλήσουν νωρίτερα αλλά δεν το έκαναν…
Δεν μπορούσαν να το κάνουν, γιατί θεωρούσαν ότι θα καταστρέψουν όλα, όσα είχαν κτίσει και μαζί τους θα κατέστρεφαν και άλλες ζωές. Δεν μπορούσαν να μιλήσουν γιατί ήταν σε μια ηλικία τρυφερή και ανήμπορη να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Και γι’ αυτό επέλεξαν να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό για να μην θυμούνται να μην πληγωθούν και να μην πληγώσουν….
Συνέχισαν τη ζωή τους κανονικά…Έκαναν λάθη πολλά…Όμως συνεχίσανε τον δρόμο τους, συνεχίσανε έτσι όπως πίστευαν ότι είναι σωστό…Δεν το έβαλαν κάτω και έκρυψαν στο πίσω μέρος του μυαλού τους το δικό τους μυστικό, αυτό που ούτε οι ίδιοι ήθελαν να μην υπάρχει εδώ και καιρό….
Για λίγο τα κατάφεραν, μπόρεσαν να επιβιώσουν, το πάλεψαν και βρήκαν τελικά το δρόμο τους…Όμως, ποτέ δεν ξέχασαν, γιατί ποτέ δεν ξεχνούμε όσο κι’ εάν θέλουμε…Κάποτε, θα γυρίσουν, το υπόσχονταν και θα εξωτερικεύσουν αυτά που νοιώθουν στην καρδιά τους…Και θα βρουν αυτόν το άνθρωπο, ξανά που κατέστρεψε την ψυχή τους…
Θα γυρίσουν πίσω όποτε είναι έτοιμοι και θα νοιώσουν ότι μπορούν να ανοίξουν το στόμα τους…Όμως μπορεί να είναι και αργά…Τώρα, όμως, νοιώθουν ότι δεν ήρθε εκείνη η στιγμή και απλά περιμένουν την κατάλληλη ώρα να το κάνουν…