Εβδομήντα πέντε χρόνια μετράμε από τη ρίψη των ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι. Όλα στάχτη και αποκαΐδια, ερείπια και οι αναλύσεις παντός καιρού για όλα αυτά τα θέματα που βαραίνουν το μυαλό. Και ερχόμαστε, στο σήμερα, που ο πλανήτης καίγεται ανεξέλεγκτα και η ιστορία επαναλαμβάνεται όχι με την ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι αλλά με μια πανδημία και καταστροφικές φωτιές που ταλανίζουν τον πλανήτη.
Και προσπαθούμε να θυμίσουμε σε όλους ότι με την πάροδο των χρόνων η καταστροφή της γης ξεκίνησε από εμάς και μόνο. Από εγκλήματα των ανθρώπων οι οποίοι κατασκεύασαν, πήραν τις αποφάσεις τους και γενικότερα συνέβαλαν στο έγκλημα της καταστροφής του πλανήτη. Η ρίψη ατομικής βόμβας προκάλεσε τον θάνατο πολλών αμάχων και μέχρι και σήμερα παραμένει η μόνη χρήση ατομικής βόμβας σε πολεμική αντιπαράθεση. Έχει θεωρηθεί από πολλούς έγκλημα κατά της ανθρωπότητας όμως αυτός ο «πόλεμος» συνεχίζεται με διαφορετικά μέσα. Χωρίς τη ρίψη μιας ατομικής βόμβας, χωρίς επιστρατεύσεις και αντιπαραθέσεις. Μόνο λόγια κούφια των διαφορών κυβερνήσεων που τρώνε σιγά σιγά το σαράκι του κάθε ενός από εμάς. Πόσα αισιόδοξα μηνύματα να στείλουμε, πόσο σάλιο να σπαταλήσουμε και πόσα αυτιά μπορούν να ακούσουν αυτά που πρέπει, για να μην σφυρίζουν αδιάφορα ότι ο πλανήτης χάνεται και μαζί τους χάνεται η ανθρωπότητα, η φύση, ο πολιτισμός και το οξυγόνο που αναπνέουμε…
