Τα λόγια καμιά φορά μοιάζουν φτωχά. Ό,τι κι αν πει κανείς μπροστά σε δύο γονείς που αποχαιρετούν άδικα το παιδί τους φαίνεται μικρό και ανεπαρκές. Ο δικός τους Γολγοθάς είναι μοναχικός, ακόμα κι αν γύρω τους βρίσκονται εκατοντάδες άνθρωποι. Συγγενείς και φίλοι θρηνούν την απώλεια ενός νέου ανθρώπου, προσπαθώντας να βρουν τη δύναμη να συνεχίσουν, υπενθυμίζοντας πως κανένας θυμός δεν δικαιολογεί πράξεις βίας.
Σήμερα, στον αποχαιρετισμό του Αλέξανδρου Αντωνίου, το κλίμα ήταν βαρύ, φορτισμένο. Δάκρυα, σφικτές αγκαλιές, βλέμ[ματα χαμένα στο κενό. Κανείς δεν μπορεί να χωρέσει στο μυαλό του το «γιατί» ενός χεριού που έκοψε τόσο βίαια το νήμα της ζωής ενός νέου ανθρώπου. Κανείς μας δεν ξέρει πραγματικά τι βίωνε, πώς τον σημάδεψε ο χωρισμός από την αγαπημένη του, τι καταιγίδες περνούσαν μέσα του.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Δύο οικογένειες θρηνούν. Πάνω απ’ όλες, εκείνη του Αλέξανδρου, αλλά και η οικογένεια της μητέρας του, Άννας και του πατέρας του, Γιώργου και οι άνθρωποι που άνοιξαν την καρδιά τους, που έβαλαν τον εγωισμό τους πιο κάτω, τον αγκάλιασαν, του πρόσφεραν αγάπη, στήριξη, σιωπηλή κατανόηση. Οι γονείς του, που τον έβλεπαν να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, ήξεραν καλά πόσο ευλογημένοι ήταν που ο Θεός τους χάρισε τον Αλέξανδρο. Ένα παιδί που όλοι μιλούν για την καλοσύνη του, το χαμόγελο, την ευγένειά του. Κι όμως, όσο καλός κι αν είναι κάποιος, όσο «χρυσός», όσο αγαπητός, υπάρχει μια σκληρή αλήθεια που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε Κανένας δεν έχει δικαίωμα, ποτέ και για κανένα λόγο, να αφαιρεί τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου.
Κι αν κάπου είχε κάνει λάθος ο Αλέξανδρος, ακόμη κι αν υπήρξαν στιγμές έντασης ή παρεξηγήσεων, ένα 26χρονο παιδί δεν το στήνεις στον τοίχο. Για αυτό υπάρχουν οι νόμοι, τα δικαστήρια και οι απαιτούμενες διαδικασίες. Υπάρχει η Αστυνομία, η οποία στην τελική δεν πρόλαβε να αποτρέψει το κακό – κι αυτό είναι ένα επιπλέον αγκάθι στο μυαλό των γονιών του. Το αναπάντητο «γιατί» τους πονά καθημερινά γιατί δεν πρόλαβαν οι αρμόδιοι να σώσουν την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί; Γιατί έπρεπε να κυριαρχήσει ο θυμός; Γιατί να αφαιρεθεί έτσι η ζωή του γιου τους; Ερωτήματα που δεν θα πάρουν ποτέ πραγματική απάντηση, μόνο θα βαραίνουν τη σιωπή τους, όσο προσπαθούν να μάθουν να ζουν με αυτή την αδιανόητη απώλεια.
Στην κηδεία του Αλέξανδρου, αυτό που περίσσευε δεν ήταν τα λόγια, αλλά η σιωπή. Η σιωπή που τυλίγει τους γονείς του, που θα ανοίγουν την πόρτα του σπιτιού και δεν θα τον βλέπουν να μπαίνει. Η σιωπή των φίλων του, που θα κοιτούν τα μηνύματα στο κινητό και δεν θα πάρουν ποτέ ξανά απάντηση. Η σιωπή όσων τον αγάπησαν πραγματικά και νιώθουν τώρα πως τους κόπηκε ένα κομμάτι από την ίδια τους τη ζωή.
Ο Αλέξανδρος έφυγε άδικα. Όμως, το όνομά του δεν πρέπει να ξεχαστεί. Να γίνει υπενθύμιση, να γίνει κραυγή, πως κανένας άνθρωπος δεν μας ανήκει και ποτέ, για κανέναν λόγο, δεν μπορούμε να σηκώνουμε χέρι πάνω του επειδή θυμώσαμε. Ο 26χρονος Αλέξανδρος Αντωνίου δολοφονήθηκε στην Πάφο και σήμερα κηδεύτηκε. Ο 58χρονος φερόμενος ως δράστης τελεί υπό 8ήμερη κράτηση και αναμένεται να παραπεμφθεί σε δίκη για φόνου εκ προμελέτης. Η Αστυνομία διερευνά τον τρόπο που ο δράστης εντόπισε το θύμα λίγα λεπτά μετά την καταγγελία για παρενόχληση, ενώ ο 58χρονος είχε προηγούμενη καταδίκη για πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει και ας βρουν οι δικοί σου τη δύναμη να σταθούν ξανά όρθιοι μέσα από την αγάπη που σου είχαν – και θα σου έχουν πάντα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
