Σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι σε ένα ξεχασμένο έπιπλο της παλιάς εποχής, μοιάζει να είναι όλη η ζωή μας. Ένα ρολόι που ρυθμίζουν κάποιοι άλλοι τις ώρες και τα λεπτά μας που φεύγουν βιαστικά…Και μετά διερωτόμαστε γιατί και πώς συνέβη όλο αυτό;
Ένα ρολοϊ που όταν το παρατηρήσεις από κοντά κρύβει την δική του ομορφιά. Είναι απλό, ντελικάτο, και τόσο παλιό. Πόσες εικόνες έχουν δει τα μάτια του τόσα χρόνια;. Πόσες αμέτρητες εμπειρίες ζωής και συναισθήματα έχει καταγράψει μέσα στους δείκτες του…Έχει βιώσει τη χαρά, το πόνο και τον ενθουσιασμό. Έχει κλάψει μαζί με κάποιους άλλους και έχει μεγαλώσει τα παιδιά.
Αυτό το ρολόι που μετρά τις ώρες και τα λεπτά έχει τη δική του ιστορία. Μπορεί να στέκεται εκεί να μας βλέπει καλοκουρδισμένο αλλά μέσα του, κρύβει πολλά. Δεν μπορεί να μιλήσει με λέξεις ούτε να αποτυπώσει τη στιγμή…όμως μπορεί να κάνει κάποιους άλλους να σκεφτούν, να αναλογιστούν ότι ο χρόνος που περνά δεν πρόκειται να αναπληρωθεί ποτέ.
Τίποτε, πλέον, δεν θα είναι το ίδιο…όμως δεν σημαίνει ότι μπορεί να μην είναι και καλύτερο. Τίποτε δεν μπορεί να ξεχαστεί, εάν δεν θέλουμε… Ο χρόνος, οι ώρες, τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα φεύγουν, δεν μένουν, κυλούν θέλοντας να μας θυμίζει ότι αυτά που χάσαμε δεν πρόκειται να ξανάρθουν, γιατί είναι αλλού, όσο κι να θέλουμε να πιστέψουμε το αντίθετο. Πρέπει να προσπαθήσουμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι έφυγαν, έσβησαν και χάθηκαν και πρέπει να συνεχίσουμε…
Όπως τους δείκτες του ρολογιού να συνεχίσουμε να μετακινούμαστε, να μην σταματήσουμε για τίποτε και για κανέναν. Να μπορέσουμε και πάλι να ξεφύγουμε, να αφεθούμε, να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε. Να σταματήσουμε να κοιτούμε τους δείκτες του ρολογιού και να ξεχάσουμε ότι υπάρχει ο χρόνος. Γιατί μετά θα ξεχάσουμε ότι υπάρχει ζωή…