Με μια συγκινητική ανάρτησή πηγαίνοντας πίσω στο χρόνο η Ρούλα Γεωργιάδου αποχαιρετά τον Φύτο Δημοσθένους, ο οποίος έφυγε από την ζωή. Σήμερα, το πρωϊ φίλοι, συνεργάτες και άνθρωποι που τον γνώρισαν από κοντά τον συνόδεψαν στην τελευταία του κατοικία. Στη ανάρτησή της η γνωστή παραγωγός μιλά για την μεταξύ τους γνωριμία και τα διαφορετικά χρόνια, ίσως πιο ρομαντικά που έζησαν κάποτε στο συγκρότημα ΔΙΑΣ.
«
Καλό Παράδεισο Φύτο μας.Ήταν Σεπτέμβρης του 1991 όταν πάρκαρα για πρώτη φορά μπροστά στο τυπογραφείο του συγκροτήματος ΔΙΑΣ.Ένας γελαστός άνθρωπος κάπνιζε στην μεγάλη πόρτα. Με είδε λίγο προβληματισμένη αν ήμουν στη σωστή είσοδο με τις τεράστιες πόρτες. ” Που πάεις κορού μου είπε.Στο Ράδιο Πρώτο του απάντησα.”Ελα να σου δείξω, μου είπε και προχωρήσαμε μαζί μέχρι το δεύτερο όροφο.Συστηθήκαμε. Εγώ είμαι ο Φύτος μου είπε με ένα πλατύ χαμόγελο. Είμαι στο τυπογραφείο της Σημερινής.Αυτό ήταν το πρώτο άτομο που γνώρισα πριν από τους διευθυντές, και τους συναδέλφους.Έκτοτε καθημερινά πίναμε ένα καφέ στην καντίνα πριν ανέβω για εκπομπή.Σιγά -σιγά ανακάλυψα την ταπεινότητα και την καλοσύνη αυτού του ανθρώπου. Όλοι είχαν μια ιδιαίτερη αδυναμία στο αγνό αυτό πλάσμα. Ο Φύτος ήταν όχι μόνο για το τυπογραφείο. Ήταν για όλα. Για στούντιο, για γκαλερί, για πομπούς, για κινηματογραφιστές (αργότερα) για εκφωνητές για παρουσιαστές. Ήταν ο άνθρωπος που μας έβρισκε λύσεις σε στιγμές απόγνωσης και πανικού. Ένα πλάσμα που έκανε το συγκρότημα σπίτι του. Δεν θυμάμαι μέρα να έλειπε ο Φύτος. Τα καλοκαίρια αγαπημένος του τόπος για καφέ ήταν κάτω από τον τεράστιο φίκο του κτηρίου. Ήταν το πλάσμα μας όλους. Ακόμη και αν σε έβλεπε κάπως να σχολνάς αργάμισυ και κουρασμένο, μας μάζευε στο κοντινό σουβλατζίδικο για να φάμε κάτι. Όλοι είχαμε κατά καιρούς εξομολογηθεί ένα από τα εσώψυχα μας στο Φύτο. Γιατί; Επειδή ξέραμε ότι εκεί θα έμενε το μυστικό μας. Είχε πάντα μια θετική ατάκα για τον καθένα μας. Στα ωραία μας ήταν η ψυχή της παρέας και στη θλίψη μας ήταν ο ώμος που ακουμπούσαμε. Έχω χιλιάδες ώρες και περιπέτειες στα 30 χρόνια να θυμάμαι από σένα καλέ μου φίλε. Όχι ρε φίλε μου!!! Νωρίς μας έφυγες. Καλό ταξίδι στο Φώς αγαπημένε μου, και κουράγιο στη Συλούκκα σου και τα κορίτσια σου. Θα σε θυμάμαι με αγάπη».
