H Ρούλα Γεωργιάδου πάντοτε είχε έφεση στο γράψιμο. Μέσα από τα γραφόμενα της που είχε δημιουργήσει τον καιρό που κυκλοφορούσε το «Το περιοδικό» δική της, στήλη και είχε κερδίσει τους αναγνώστες αφού κάθε εβδομάδα επιζητούσαν τα άρθρα της.
Σήμερα, η Ρούλα Γεωργιάδου συνεχίζει να εκφράζεται μέσα από το προσωπικό της προφίλ στο φβ έχοντας σθεναρή άποψη για όλα της κινούν το ενδιαφέρον αλλά προπάντων ότι έχει να κάνει με το χώρο της υγείας.
«Ζήσε το σήμερα
Σήμερα ήταν η μέρα της. Ετάισε στην ώρα της. Λιγοστή η κίνηση. Άδειασε η πρωτεύουσα. Χαμογέλασε πλατιά διότι βρήκε parking κάτω από δέντρο. Καλό σημάδι σκέφτηκε. Συνέχισε να χαμογελά περπατώντας προς την είσοδο ρισκάροντας να φανεί ηλίθια λες και πήγαινε για καφέ. Μετά τα διαδικαστικά κάθισε και περίμενε τη σειρά της στο υπόγειο.Αυτό που αντίκρισε της συνέχισε το χαμόγελο κάτω από τη μάσκα. Μια υπέροχη αίθουσα αναμονής που δεν έμοιαζε καθόλου με νοσοκομείο. Έκλεισε τα μάτια στην άνετη πολυθρόνα, χαιρόταν το κλιματιστικό μέχρι που τα μάτια της έπεσαν σε μια επιγραφή ότι το συγκεκριμένο lobby ήταν δωρεά από την Delloite. Προς στιγμής της ήρθε να ευχαριστήσει το κράτος. Ευτυχώς που δεν το έκανε. Τους ξεχασμένους καρκινοπαθείς ιδιωτική εταιρεία τους νοιάστηκε. Αυτή η σκέψη της έσβησε λίγο το χαμόγελο, και έμεινε ένα απολίθωμα πίκρας. Στην ευκαιρία που της δόθηκε έστω για λίγο…ανάμεσα στους αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας, αυτή η κατηγορία ήταν απούσα. Από την άλλη δεν το έφερε προς τα μπρος γιατί κάποιος θα έλεγε ότι εύλογα τα γένια της. Σίγουρα αυτό θα γινόταν.
Κάποτε ήρθε η σειρά της, μίλησε με τους ευγενικούς νοσηλευτές, είσπραξε χαμόγελα αισιοδοξίας και παρήγορες κουβέντες από τα κορίτσια στις reception, και συνέχισε με τους γιατρούς του χιούμορ. Ναι αυτοί οι γιατροί του ογκολογικού της Τράπεζας Κύπρου έχουν κάτι πολύ ανθρώπινο. Τον τρόπο προσέγγισης και αντιμετώπισης προς όλους τους ασθενείς. Παρόλο που είχε δύσκολη μέρα στους 41 βαθμούς, θα ήταν παράληψη να μην πει ένα ευχαριστώ σε όλους, από την είσοδο, από την αφαίμαξη, στη μονάδα ημερήσιας φροντίδας που πάλι ανακαινίσθηκε, μέχρι τις εκχύσεις, και φυσικά τη δική της “αγαπημένη” πυρηνική ιατρική.
Ευχαριστώ Δρ Σάββα Φράγκου και Δρ Πέτρο Πολυβίου για την ακούραστη προσφορά σας. Για ένα πράγμα έλιωσε η ψυχή της. Την περασμένη φορά που βρέθηκε εκεί ο αυξόντος αρ. ασθενών ήταν στις 40.000. Με τρόμο κοίταξε την οθόνη. Φτάσαμε μέχρι και 44.200 σε τόσο λίγο διάστημα. Θερίζει ο άτιμος. Καλπάζει. Ευχαριστούμε Delloite».
