Με το γνωστό χιουμοριστικό ύφος της γραφής της που ανέκαθεν είχε η Ρούλα Γεωργιάδου, τον καιρό που αρθρογραφούσε σε διάφορα περιοδικά του νησιού μας περιγράφει λεπτομερώς την διαδικασία της παρασκευής των φλαούνων μαζί με τον αγαπημένο της Λούη, το παιδί της καλύτερης φίλης της, Λίτσας που έφυγε από την ζωή. Η Ρούλα Γεωργιάδου σε μια μακροσκελή ανάρτησή της, βγάζει στοιχεία του χαρακτήρα της, που μόνο όσοι την γνωρίζουν από κοντά ξέρουν πόσο πόνο κρύβουν.
«Η σχέση μου με την μαγειρική δεν ήταν στα καλύτερα της πριν 25 χρόνια. Είχα όμως την αδελφή ψυχή τότε την αδελφική μου φίλη τη Λίτσα, που προσπαθούσε να με εκπαιδεύσει αφού ήταν μια καλλιτέχνης στη κουζίνα, πολύ σβέλτη, οργανωμένη, και έφτιαχνε τίς πιο πικάντικες λιχουδιές για Πάσχα, Χριστούγεννα, καλλιτεχνικές κατασκευές για λαμπάδες, στεφάνια και χάριζε σε όλους τους φίλους μας καλάθια με όλα τα καλούδια σαν έργα τέχνης. Δεν θυμάμαι πόσα χρόνια μου ξήλωνε τις αποτυχημένες προσπάθειες μου. Δεν με άφηνε να τα παρουσιάσω ούτε να τα μοιράσω σε κανένα. ” Η θα μάθεις την τελειότητα, την γεύση, τα πιο ωραία υλικά ή να κάτσεις εκεί να βλέπεις. Πείσμωσα, παρακολουθούσα, και βελόνιαζα την κάθε της κίνηση. Πως λιώνουμε τελείως τη μέχλεπι για να μην πικρίζει στο φουκό, πως ημισπάζουμε τη μαστίχα, πως διαλέγουμε μια μία τις ξανθές σταφίδες, τι τυρί και από πού το παίρνουμε, πως ασπρίζουμε το σουσάμι, πώς κόβουμε τον δυόσμο με το ψαλιδάκι και όχι με το μαχαίρι, πως κόβουμε τα τρυφερά φυλλαράκια μόνο, και πόσες ώρες χρειαζόταν ο φουκός για να φουσκώσει. Στη ζύμη ειλικρινά ήταν μαστόρισσα. Αφρός η ζύμη της πάντοτε. Με ξυπνούσε στις 5 το πρωί και ουαί και αλλοίμονο αν άνοιγα χόνδρο το φύλλο. Ακόμα θυμάμαι τα λόγια της: πρόσεξε καημένη μου να μην είναι χοντρόφυλες. Ο κόσμος θέλει αμέσως να γευτεί τη γέμιση, όχι το ποξιμάδι. Πες , πες, φτιάχνε ξήλωνε κάποτε έμαθα. Η Λίτσα μου έφυγε για την αγκαλιά των αγγέλων αλλά μου άφησε το βλαστάρι της που μας παρακολουθούσε τότε στους ατέλειωτους καυγάδες μας.
Λες και τόξερε ότι θα το συνεχίζαμε μαζί σαν τάμα. Σήμερα νοιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω τον Λούη μου αφού όταν αποφασίσαμε να φτιάξουμε τις φλαούνες της μαμμάς, περάσαμε πρώτα από το κοιμητήριο, ανάψαμε το καντήλι της, της βάλαμε λευκά σαν την ψυχή της τριαντάφυλλα μαζί με φρέσκο μοσχομυριστό δυόσμο, που τόσο πολύ της άρεσε η μυρωδιά.
Στη συνέχεια πήγαμε στο σπίτι και αρχίσαμε τους ίδιους καυγάδες διότι ο Λούης μου ήθελε να ζυγίζουμε 80 γρμ φουκό σε όλες τις φλαούνες για να γείνουν ομοιόμορφες. Εγώ ήθελα πιο λεπτό το φύλλο, ο Λούης πιο χοντρό. Ήρθαν και κάμποσοι φίλοι και σεκόνταραν τους καυγάδες. Σίγουρα αν ήμουν γείτονας θα μετακόμιζα από τη γειτονιά μας. Ακουστήκαμε σε όλο το τετράγωνο. Το αποτέλεσμα όμως μας αντάμειψε. Σε δυο μέρες καταβροχθίστηκαν όλες από τους αγαπημένους μας φίλους. Αχ βρε Λίτσα μου, μου άφησες το παραπούλι σου. Ίδιος εσύ! Οργανωτικός, σβέλτος, πεισματάρης. Άδικο είναι να τον αγαπώ, να τον λατρεύω και να πορευτούμε μαζί στο κοινοβούλιο με τα πάνω και τα κάτω μας; Κατά βάθος μπορεί να γκρινιάζω, αλλά λατρεύω να τον ιντρικάρω το γιό σου φίλη μου για να ακούω τις απίστευτες ατάκες του, που έχουν ακριβώς το δικό σου καυστικό χιούμορ. Σ’ ευχαριστώ φίλη που έχω κομμάτια της ψυχής σου δίπλα μου . Και τα δύο σου παιδιά. Απολογούμαι Λούη μου για τους καυγάδες αλλά μου αρέσει να σε αγχώνω. Πλάκα έχει».
