Από μικρό παιδί σε ένα από τα δωμάτια του σπιτιού της γιαγιάς, έβλεπα ένα πίνακα που απεικόνιζε ένα αγόρι που δάκρυζε. Τότε, δεν είχα δώσει την απαιτούμενη σημασία για την ιστορία του δακρυσμένου παιδιού. Σήμερα σαράντα χρόνια, μετά μια φωτογραφία από το παλιό πίνακα που ήταν στο σαλόνι της γιαγιάς μου κίνησε την περιέργεια να μάθω την ιστορία του δακρυσμένου αγοριού…
Η ιστορία του πίνακα με την ονομασία «Το Αγόρι που Κλαίει», κοσμεί τα περισσότερα σπίτια στην Ελλάδα ενώ έχουν πουληθεί σε όλο τον κόσμο χιλιάδες αντίγραφα. Ο πίνακας είχε κάνει την εμφάνιση του, την δεκαετία του ’70 και ’80 ενώ χιλιάδες αναπαραγωγές-αντίγραφα και παραλλαγές του πίνακα είχαν την υπογραφή Δ. Τσαλγάνης, ο οποίος κανένας δεν γνωρίζει ακόμη και σήμερα εάν είναι υπαρκτό πρόσωπο.
Ο συγκεκριμένος πίνακας έχει την δική του ιστορία η οποία όμως δεν είναι καθόλου ευχάριστη. Λέγεται ότι ο πίνακας-θρύλος της συγκεκριμένης δεκαετίας είναι «υπεύθυνος» για δεκάδες πυρκαγιές σπιτιών αφού είναι καταραμένος. Υπεύθυνη για την συγκεκριμένη ιστορία είναι μια εφημερίδα της Αγγλίας η οποία όταν κατέγραψε την πυρκαγιά ενός σπιτιού στην Αγγλία και κάηκε ολοσχερώς, το μόνο που έμεινε ήταν ο πίνακας με το «Αγόρι που κλαίει». Τον ισχυρισμό της εφημερίδας είχε ενισχύσει και ένας πυροσβέστης, ο οποίος είχε δηλώσει ότι όταν η Πυροσβεστική είχε βρεθεί και σε άλλες οικίες που είχαν καεί ολοσχερώς το μόνο που είχε διασωθεί ήταν ο πίνακας του αγοριού που δακρύζει.
Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πηγές οι οποίες διερεύνησαν το μύθο, αναφέρει ότι η ιστορία έχει κενά. Το Giovanni Bragolin και το Seville φαίνεται να είναι μερικά από τα ψευδώνυμα του Ισπανού ζωγράφου Bruno Amadio, ενώ δεν μπόρεσε να βρει αποδείξεις για τον George Mallory ή τον Don Bonillo. Ο Amadio ζωγράφισε 20-30 από αυτά τα αγόρια που έκλαιγαν μετά την εκπαίδευσή του στην Βενετία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εκτυπώσεις των οποίων πουλήθηκαν σε πολυκαταστήματα την δεκαετία του 1970. Μια ακόμη καλλιτέχνις, η Anna Zinkeisen, είχε μια παρόμοια σειρά πινάκων και οποίοι θεωρήθηκαν εξίσου καταραμένοι. Πάντως, οι βρετανικές εφημερίδες της τότε εποχής, έλεγαν ότι ο πίνακας του αγοριού που δακρύζει είναι στοιχειωμένος.
