Το περιστατικό στο Παρίσι δεν είναι μεμονωμένο, ούτε περιορισμένο στη Γαλλία. Πολλοί ειδικοί μιλούν για μια νέα μορφή εγκλήματος, που δεν χρειάζεται πλέον δυναμίτες ή μαφιόζους με κουκούλες, αλλά πληροφορική γνώση και υπομονή. Οι κυβερνοεπιθέσεις, τα παλιά συστήματα ασφαλείας, οι καθυστερημένες αναβαθμίσεις και τα περιορισμένα κονδύλια έχουν μετατρέψει τα μουσεία —και όχι μόνο— σε εύκολους στόχους.
Η Γαλλία μοιάζει να ζει το δικό της National Treasure, αλλά χωρίς τον Νίκολας Κέιτζ και με πραγματικές απώλειες. Η τελευταία ληστεία στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Παρισιού δεν είναι μια ακόμα κινηματογραφική ιστορία — είναι ένα καμπανάκι για τη συνολική ασφάλεια των μουσείων της χώρας. Μέσα σε μία μόλις νύχτα, ακατέργαστος χρυσός αξίας 600.000 ευρώ εξαφανίστηκε από τη γκαλερί γεωλογίας. Οι δράστες ήξεραν καλά πού χτυπούν.
Με φλόγιστρα, τροχούς και ψυχρή ακρίβεια, εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός ότι το μουσείο είχε μείνει… «τυφλό»: τα συστήματα συναγερμού και παρακολούθησης είχαν απενεργοποιηθεί από κυβερνοεπίθεση μήνες πριν. Και κάπως έτσι, ο χρυσός έφυγε — και μαζί του έφυγε και το τελευταίο ίχνος εμπιστοσύνης στη δυνατότητα των γαλλικών μουσείων να προστατεύσουν ό,τι πολυτιμότερο έχουν την ιστορία τους.
Γι’ αυτό, μην απορούμε όταν «πέφτουν» κυβερνητικές ιστοσελίδες ή ηλεκτρονικά συστήματα και στην Κύπρο. Το ίδιο συμβαίνει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.
Η «σιωπή» των συναγερμών στο Παρίσι δεν ήταν τύχη των ληστών — ήταν σχεδιασμός. Ένα καλά μελετημένο σχέδιο που εκμεταλλεύτηκε ακριβώς την αδράνεια των θεσμών.Μέσα σε μόλις έναν χρόνο, η Γαλλία μετρά τέσσερις ληστείες υψηλού προφίλ. Στο Λιμόζ, εκλάπησαν κινέζικα πορσελάνινα έργα αξίας 6,5 εκατομμυρίων ευρώ. Στο μουσείο Cognacq-Jay του Παρισιού, ληστές με τσεκούρια άρπαξαν έργα του 18ου αιώνα – μέρα μεσημέρι.
Στη Σαόν-ε-Λουάρ, κοσμήματα εκατομμυρίων ευρώ εξαφανίστηκαν από προθήκες που υποτίθεται πως ήταν «απαραβίαστες». Και, φυσικά, η περίφημη μπουτίκ Harry Winston, «το κοσμηματοπωλείο των αστέρων», έγινε στόχος ενόπλων ληστών. Η χώρα που υπερηφανεύεται για τη Μόνα Λίζα και τον πολιτιστικό της πλούτο, μοιάζει πια να μην μπορεί να εγγυηθεί ούτε την ασφάλεια ενός βάζου πορσελάνης – ούτε ενός κομματιού ακατέργαστου χρυσού.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
