Υπάρχουν στιγμές που πραγματικά σε λυγίζουν. Όχι από τη λύπη. Από κάτι χειρότερο: την αδυναμία να κατανοήσεις πώς φτάσαμε ως κοινωνία να χάνουμε την ανθρωπιά μας. Ο Παντελής Καλλένος – ένας πατέρας που κουβαλά καθημερινά τον αβάσταχτο πόνο της απώλειας του γιου του, του Λάμπρου – βρέθηκε αντιμέτωπος με μια πράξη που ξεπερνά κάθε όριο λογικής και ηθικής. Άγνωστοι βεβήλωσαν το μνήμα του παιδιού του, στο κοιμητήριο Ιδαλίου.
Άγνωστοι ανεγκέφαλοι, με σπρέι στα χέρια και χωρίς συναισθήματα, έγραψαν πάνω στα φτερά, ακόμη και πάνω στη φωτογραφία του παιδιού. Μια εικόνα ιερή, για μια οικογένεια που επιστρέφει από την Ελλάδα και βρίσκει όχι γαλήνη, αλλά πίκρα. Γιατί κάποιος αποφάσισε να ξεσπάσει – εκεί που δεν του ανήκει. Κι αν η κοινωνία μας έχει ένα μέτρο αξιοπρέπειας, τότε οι χώροι αναπαύσεως πρέπει να είναι το τελευταίο καταφύγιο σεβασμού. Τελεία και παύλα.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
«Αδυνατώ να κατανοήσω τι είδους άνθρωπος θα έκανε κάτι τέτοιο. Ήμασταν στην Ελλάδα αυτές τις μέρες και σήμερα που επιστρέψαμε το είδαμε. Το μέρος αυτό είναι για εμάς γεμάτο πόνο, αγάπη και μνήμη», ανέφερε συγκινημένος ο κ. Καλλένο. Απευθυνόμενος προς τις τοπικές αρχές και τους αρμόδιους του Δήμου Ιδαλίου, ζητά άμεσες ενέργειες τόσο για την αποκατάσταση του χώρου όσο και για τη λήψη μέτρων αποτροπής παρόμοιων περιστατικών στο μέλλον.
Όχι, δεν πρόκειται απλώς για βανδαλισμό. Πρόκειται για ύβρη. Για μαχαιριά στο στήθος ενός πατέρα που έχει ήδη χάσει τα πάντα. Και για μια κοινωνία που πρέπει να αναρωτηθεί: Πώς φτάσαμε ως εδώ;
«Εύχομαι ο Θεός να φωτίσει αυτόν τον άνθρωπο και να του δείξει τον δρόμο της μεταμέλειας και του σεβασμού», καταλήγει στην ανάρτησή του ο πατέρας. Το περιστατικό προκαλεί έντονο προβληματισμό για την ασφάλεια και τον σεβασμό που πρέπει να επιδεικνύεται σε χώρους ταφής, οι οποίοι αποτελούν τόπους ιερού πένθους και μνήμης για τις οικογένειες που θρηνούν αγαπημένα τους πρόσωπα.
Δεν χωρά «ίσως» και «γιατί». Δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία για τέτοια πράξη. Και δεν είναι η πρώτη φορά. Είναι όμως άλλη μία απόδειξη πως κάτι έχει χαλάσει βαθιά μέσα μας. Πως έχουμε χάσει την ιερότητα των πραγμάτων. Γιατί αν δεν μπορούμε να σεβαστούμε τους νεκρούς, πώς θα μπορέσουμε να αγαπήσουμε πραγματικά τους ζωντανούς; Αν δεν προστατέψουμε τα κοιμητήριά μας, τότε τι μάθαμε από τους παππούδες μας, από τις παραδόσεις μας, από τον πολιτισμό μας; Το τελευταίο «αντίο« πρέπει να μείνει άθικτο. Και αν κάποιος δεν το καταλαβαίνει, τότε ας του το εξηγήσει η κοινωνία με έργα, με νόμο, με φωνή.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
