Όταν πέσει το σκοτάδι, όλα φαίνονται διαφορετικά, ο τρόπος που ανασάνεις, ο τρόπος που κινείσαι προσπαθώντας να δεις λίγο φως από μακριά. Η χαλαζοθύελλα και η βροχή κτυπά τα παράθυρα δημιουργώντας ένα αίσθημα φόβου…Τι αέρας και αυτός…Θα αντέξει η στέγη ή θα φύγουν έναν-έναν τα κεραμίδια…
Αυτός που δεν καταλαβαίνει τίποτε είναι το τετράποδο που υπάρχει μέσα στο σπίτι. Σκεπασμένος, κάτω από την κουβέρτα του, δεν λέει να ξεκολλήσει από εκεί, παρόλο που ο αγέρας θα πάρει τα πάντα στο πέρασμα του.
Πυκνό σκοτάδι κυριαρχεί παντού και είναι λες πώς κάποιος κατέβασε ξαφνικά το διακόπτη, αφήνοντας μας για λίγο μόνους μας, να σκεφτούμε… Και το σκοτάδι ακολούθησε την δύση του ήλιου…Μια διαφορετική ημέρα με ήλιο και με ζέστη, αλλά χωρίς ηλεκτρισμό…Και εμείς μέσα στο δρόμο με το κινητό στο χέρι να γυρνούμε στην γειτονιά και να ρωτάμε ο ένας τον άλλο τι ακριβώς έχει συμβεί…
Και όλοι μεταξύ μας, μια γειτονιά, γινόμαστε ξαφνικά μια παρέα και γελάμε, συζητάμε, γνωρίζουμε επιτέλους ποιος μένει λίγο πιο πέρα από μας, πίνουμε καφέ και περιμένουμε…Περιμένουμε να έρθει το ρεύμα για να πάμε πάλι στα σπίτια μας να κλειστούμε και να χαθούμε μέσα στην οθόνη του κομπιούτερ βλέποντας με άλλο μάτι την καθημερινότητα μας…Δεκατέσσερις ώρες ήταν αρκετές για να το “πάμε” αλλιώς και να δούμε πώς είναι τελικά, να μας κλείνουν ξαφνικά το διακόπτη…
