…μένουν εκεί μέσα στο μυαλό μας, γιατί θέλουμε να τους θυμόμαστε. Θέλουμε να τους νοιώθουμε δίπλα μας, για να περνούμε και εμείς δύναμη για να προχωράμε παρακάτω. Οι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ, δεν γίνονταν φαντάσματα και κυκλοφορούν ανάμεσα μας. Έχουν σάρκα και οστά, όταν εμείς, τους έχουμε στο μυαλό μας. Όσο κι’ να θέλουμε κάποτε να τους διώξουμε δεν μπορούμε. Οι άνθρωποι που αγαπήσαμε στην ζωή μας δεν φεύγουν.
Ότι και να μας έκαναν, όσο και να μας πλήγωσαν. Αυτά που κρατήσαμε είναι αυτά που μας διδάξαν, όσο κι’ να ήθελαν να μας προστατεύσουν και μας είχαν έστω και για λίγο στην αγκαλιά τους. Οι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ, γιατί είναι ριζωμένοι μέσα στην καρδιά μας. Δεν ξεχνάμε και πάντα θυμόμαστε. Προσπαθούμε να κρατήσουμε τα καλά και τα ευχάριστα και να ξεχάσουμε οτιδήποτε μας πλήγωσαν.
Δεν «πεθάνουν» ποτέ, εάν δεν το επιτρέψουμε εμείς…Εμείς είμαστε αυτοί που τους διώχνουμε ουσιαστικά όταν τους «βγάζουμε» από την ζωή μας. Ακόμα κι’ δεν μπορείς να νοιώσεις τη ανάσα τους και τη σκιά τους, υπάρχουν μέσα στην καρδιά και στο μυαλό. Οι άνθρωποι που αγαπήσαμε πολύ, δεν φεύγουν ποτέ …Είναι εκεί, δίπλα μας, μπροστά μας και μας καθοδηγούν, μας προστατεύουν και μας θαυμάζουν. Είναι εκεί, γιατί εμείς τους επιτρέπουμε να είναι ακόμη στην ζωή μας. Κι’ ας έφυγαν και ας ξέρουμε στο βάθος την αλήθεια.
Οι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ, γιατί είναι όλες οι αναμνήσεις, οι χαρές, οι λύπες και όλα αυτά που μάθαμε και αγαπήσαμε. Οι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ, γιατί ακόμη δεν θέλουμε να τους «διώξουμε», θέλουμε λίγο χρόνο ακόμη να συνειδητοποιήσουμε, να κλάψουμε και να αισθανθούμε την απώλεια τους.
Αυτοί που αγαπήσαμε, δεν φεύγουν ποτέ από το μυαλό μας, γιατί εξακολουθούμε να αγαπάμε, να αισθανόμαστε, να ζούμε τη κάθε στιγμή μαζί τους, έστω και νοερά και τόσο μακριά. Και δεν πειράζει εάν δεν μπορείτε, δεν θέλετε και αγνοείτε…Αυτό που μένει πάντα, είναι ότι οι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ, ιδιαίτερα εάν αγαπήθηκαν πολύ στην ζωή τους…
