Δεν είναι η πρώτη φορά που το ακούμε. Βρεφοκομεία και νηπιαγωγεία να λειτουργούν χωρίς άδειες, χωρίς επαρκές προσωπικό, χωρίς την ασφάλεια που υπόσχονται στους γονείς. Και μετά; Έρχεται η μέρα που ένα βρέφος φεύγει με εκδορές στο προσωπάκι του και αποτύπωμα δοντιών στην πλατούλα του.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Ποιος αφήνει αυτά τα μέρη να δουλεύουν παράνομα; Ποιος ελέγχει ποιος αγγίζει τα παιδιά μας; Ποιος διασφαλίζει ότι εκεί μέσα υπάρχουν καθαρά χέρια και καθαρές ψυχές; Απαιτούμε απαντήσεις. Τώρα. Κανένας γονιός δεν γεννήθηκε έτοιμος για εκείνη τη μέρα που θα αφήσει το παιδί του στην πόρτα και θα φύγει για δουλειά. Είναι από τους πιο σκληρούς αποχωρισμούς, όσο κι αν κρατάει λίγες ώρες.
Κι εγώ τότε, όταν έπρεπε να επιστρέψω στη δουλειά, ρώτησα φίλες, θείες, μαμάδες: «Είναι πολύ καλή, τα φροντίζει σαν παιδιά της.»
«Είναι σπιτικό περιβάλλον, θα είσαι ήσυχη.» Η φίλη μου τότε μου σύστησε ένα καινούριο νηπιαγωγείο, που μόλις είχε ανοίξει η νηπιαγωγός αφού τελείωσε τις σπουδές της. Δεν ήταν άπειρη αφού προηγουμένως πρόσεχε παιδιά. Ήταν ενθουσιασμένη που έκανε το ξεκίνημά της, με μεράκι και αγάπη. Και εγώ; Δεν ζήτησα άδειες. Δεν ρώτησα για χαρτιά. «Τι να το κάνεις το χαρτί», σκέφτηκα, «αφού γελάει το παιδί όταν το παίρνω πίσω».
Μέχρι που μια μέρα πήγα νωρίτερα. Και τη βρήκα στα γόνατα ενός παππού, συγγενή της νηπιαγωγού. Δεν έγινε κάτι. Ούτε κίνηση, ούτε λέξη. Όμως, κάτι μέσα μου πάγωσε. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα: Δεν είναι θέμα ανασφάλειας. Είναι θέμα ευθύνης. Την επόμενη μέρα, δεν την πήγα ξανά εκεί. Μετά από λίγο καιρό, έμαθα πως το νηπιαγωγείο έκλεισε. Δεν ρώτησα γιατί. Ίσως ήταν λάθος μου. Κι όμως, μέχρι σήμερα, όταν η κόρη μου θυμάται το πρώτο της νηπιαγωγείο μου λέει πως ήταν χαρούμενη εκεί, γελούσε, περνούσε όμορφα.
Αλλά πήγα αλλού.Αυτή τη φορά, ζήτησα άδειες. Ρώτησα ποιοι μπαίνουν στον χώρο. Μίλησα με τις νηπιαγωγούς, ξαναρώτησα, έμαθα.Και το έκανα σωστά. Δεν είναι όλα τα νηπιαγωγεία τα ίδια. Υπάρχουν εκείνα που είναι χώροι εμπιστοσύνης, που αγαπούν πραγματικά τα παιδιά σαν δικά τους και τους μαθαίνουν τον κόσμο με χαμόγελο και ασφάλεια. Προσωπικά, μπορεί να συστήσω ένα νηπιαγωγείο. Αλλά προτιμώ να το αφήνω στον κάθε γονιό να έχει την κρίση του. Να ρωτήσει, να μάθει, να δει, να επιλέξει με το ένστικτο και με τα μάτια του ανοιχτά. Γιατί όταν αφήνεις το παιδί σου πίσω από μια πόρτα, εκεί που δεν έχει τη μαμά του να το φυλάει, πρέπει να είσαι σίγουρη πως υπάρχει προστασία.
Στις πράξεις. Στους ελέγχους. Στους νόμους που πρέπει να τηρούνται. Όταν μαθαίνουμε πως ένα βρέφος φεύγει από βρεφοκομείο με πληγές, κάθε καρδιά γονιού ραγίζει. Και θυμώνουμε, και πονάμε, και αναρωτιόμαστε ξανά: Ποιος το επιτρέπει; Ποιος το καλύπτει; Ποιος θα σταματήσει να σιωπά; «Αυτά δεν είναι χαρτιά». Είναι το δικαίωμα κάθε παιδιού να μεγαλώνει με φροντίδα και σεβασμό. Είναι χρέος της κοινωνίας να διασφαλίσει την ασφάλεια κάθε παιδιού. Κι αν κάποτε λέγαμε «ας είμαστε ήσυχοι, όλα θα πάνε καλά», σήμερα λέμε: Ας είμαστε σίγουροι, γιατί δεν αφήνουμε τίποτα στην τύχη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
