Η Μαρία Τριανταφύλλου είναι μια νοσοκόμα που καταγράφει εμπειρίες ζωής και της δημοσιεύει στο προσωπικό της προφίλ. Ιστορίες που όταν κάποιος της διαβάσει «αγγίζουν» την ψυχή. Είναι αυτές οι ιστορίες των ανθρώπων που νοσηλεύονται μέσα σε ένα θάλαμο εντατικής ή ένα δωμάτιο νοσοκομείου. χωρίς να έχουν δίπλα τους, τους δικούς τους ανθρώπους παρά μόνο το νοσηλευτικό προσωπικό, που οι ίδιοι είναι άνθρωποι που έχουν τις δικές τους οικογένειες και την δική τους ευαίσθητη καρδιά…
«Έχω ξαναπεί..τον πρώτο άνθρωπο που βλέπει κανείς όταν γεννιέται..και τον τελευταίο όταν φεύγει.. είμαστε εμείς..το νοσηλευτικό προσωπικό..”ανοίγουμε..και κλείνουμε..με σεβασμό ανθρώπινα “μάτια”.. Πολύ περισσότερο με αυτή την πανδημία και τη νόσο..που είμαστε η φωνή,τα μάτια,τα χέρια και ο συνδετικός κρίκος μεταξύ ασθενών..και συγγενών..
Να μεταφέρεις ένα..χάδι.. ένα νοερό φιλί..μια εμψυχωτική κουβέντα ένα σ αγαπώ από το γιο,τη κόρη..την εγγονή..τη σύζυγο..να μειώσεις όσο γίνεται όλη αυτή τη μοναξιά..την αγωνία κ τη λαχτάρα του ασθενή..και των οικείων.. Δύσκολες και πρωτόγνωρες οι περισσότερες συνθήκες για όλους μας..ακόμη και για μας τους επαγγελματίες υγείας.. Και συ αν και έμπειρος έρχονται στιγμές που τσακίζεις. Όμως το χάδι μέσα από τα διπλά γάντια που φοράς..όπως και το “σ αγαπούν πολύ μου είπαν οι δικοί σου να σου πω”..το λες υπερβολικά και αβίαστα.. Στο καλό και συ καλέ μας “παππού”..έφυγες με ότι θα ήθελες να ακούσεις και ότι θα ήθελαν να σου πουν οι δικοί σου.. ΜΤ».
