Όσα λόγια και να ειπωθούν σε μια κόλλα χαρτί και όσα λόγια και να καταγραφούν δεν θα δείξουν το μέγεθος της κατάστασης που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι νοσηλευτές στο θάλαμο του Covid. Η νοσηλεύτρια στο νοσοκομείο της Πάφου, Μαρία Τριανταφύλλου περιγράφει μέσα σε μια μακροσκελή ανάρτηση της όλα όσα εμείς δεν θεωρούμε αυτονόητα.
«Θάλαμος Covid .. Η νύχτα ήταν δύσκολη. Οι πλείστοι ασθενείς με φουλ εξάρτηση στη μέγιστη δόση οξυγόνου.. Κρεβάτι ούτε για δείγμα το τελευταίο που υπήρχε έγινε εισαγωγή τα μεσάνυχτα σε ένα παλικάρι 30 ετών.. Οι ασθενείς στη Μαφ ακόμη πιο δύσκολα. Ένα παιχνίδι δρόμου ανάμεσα στα Ηigh flow που ξεφυσούν και στα Mema..ένας εναγώνιος αγώνας να πολεμήσεις τους αποκορεσμούς να ανέβουν τα οξυγόνα σε επίπεδα συμβατά με τη ζωή.. Κούραση, κόπωση, καματος,αγωνία εκατέρωθεν για ασθενείς και προσωπικό.. Η ώρα 3 το ξημέρωμα αποκαμωμένος,αποκαρδιωμένος, ιδρωμένος και ταλαιπωρημένος ρίχνεις το βλέμμα σου ξανά στην “οθόνη των ασθενών”. Εισπράττεις την ίδια εικόνα και από αυτούς.. κ σκέφτεσαι την κουβέντα που είχες πριν με μια συνάδελφο που σου πε σκεπτόμενη.. ” όλο αυτό για 0,3 ml ένεσης.. μα για 0,3 ml ένεσης..” Αλήθεια όλο αυτό για μια ένεση για 0,3ml εμβολίου που δεν έγινε ποτέ..δε το χες σκεφτεί έτσι καθαρά κ αποστασιοποιημένα.. Άνιση και αδίκη σύγκριση σκέφτεσαι αλήθεια .. η ζυγαριά γέρνει επικίνδυνα..δεν αξίζει να το περνά κάνεις όλο αυτό.. τις σκέψεις σου διακόπτει ο σκληρός κ άγαρμπος ήχος του κουδουνιού που χτυπά και πάλι από τη Μαφ..πέσαν τα οξυγόνα του ασθενή. και είναι μόνο 50 ετών… Ξαναντύνεσαι ταχύτατα- έμαθες πια να το κάνεις σε ελάχιστο χρόνο, χαμογελάς ικανοποιημένα και κουρασμένα επιβραβεύοντας τον εαυτό σου για αυτό- αστροναύτης μες την “καυτή” στολή σου.. διπλά γάντια,μάσκα ffp3,ασπίδα,γυαλιά δικά σου (που θολώνουν τελείως και γίνεσαι τυφλός..και σκέφτεσαι καλά γιατί ένας δε σκέφτηκε να τα φτιάξει με καθαριστήρες;;) καπέλο και μπαίνεις .. Ρίχνεις τελευταία ματιά το βλέμμα σου στο ρολόι απέναντι..4 παρά.. ξημερώματα.. ΜΤ.»
