Μέσα σε μια μακροσκελή ανάρτηση της η Μαρία Κορινθίου περιγράφει τα συναισθήματα της όσον αφορά τις καταστροφικές πυρκαγιές που πλήττουν τις τελευταίες ώρες την Ελλάδα. Οι λέξεις δεν βγαίνουν εύκολα από το στόμα και ότι κι’ να πεις κανείς είναι λίγο. Αυτή την ώρα το μόνο που μένει είναι οι προσευχές για να γίνει κάποιο θαύμα.
«Κάθομαι αυτές τις μέρες ως παρατηρητής, δυστυχώς, γιατί αυτό είμαι, όπως οι περισσότεροι από εδώ μέσα, σε αυτή την ανεξέλεγκτη και θλιβερή κατάσταση.Μην παρεξηγηθώ….θα ήθελα να είμαι εκεί και να κρατάω μία μάνικα……. Η πραγματική βοήθεια είναι στο μέτωπο, δυστυχώς. Εκεί, αυτή τη στιγμή που μιλάμε παλεύουν να σβήσουν την φωτιά και ουσιαστικά δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Το μόνο που μπορούμε από εδώ μέσα, από αυτό το ρημάδι το πληκτρολόγιο να μεταφέρουμε πληροφορίες, ενημέρωση, να στείλουμε πρώτες βοήθειες , να βοηθήσουμε τα πυρόπληκτα ζώα κτλ και φυσικά να στηρίξουμε με τα λόγια μας τους ανθρώπους που πλήττονται και που ευτυχώς που δεν έχουμε θρηνήσει ανθρώπους. Πραγματικά στεναχωριέμαι, στεναχωριέμαι τόσο πολύ και αισθάνομαι ανήμπορη……,να μην μπορώ να βοηθήσω και εγώ όσο μπορώ, ότι μπορώ, εκεί στο μέτωπο και στο σβήσιμο της φωτιάς που πολύ φοβάμαι με τέτοιους ανέμους θα φτάσει αρκετά μακριά. Έλα όμως που και η βοήθεια που δίνουμε στο τέλος, κάνοντας έστω το λιγότερο που μπορούμε, δεν γνωρίζεις αν πραγματικά πιάνει τόπο.
Ανέβασα εχθές κάποια stories εκ των οποίων το ένα από αυτά ήτανε για την βοήθεια των ανθρώπων που δεν έχουν που να μείνουν, εγκαταλείποντας τα σπίτια τους, σπίτια που εκείνη την ώρα τα «τρώνε» οι φλόγες. Ανεβάζεις ένα story θεωρώντας ότι έτσι θα βοηθήσεις και αντικρίζεις την επόμενη μέρα ότι μέχρι και εκεί υπάρχει αισχροκέρδεια και αν μη τι άλλο σίγουρα όχι βοήθεια. Νιώθω απογοητευμένη, ανήμπορη…… Μία χώρα με μεσογειακό κλίμα, άρα με πολύ ζέστη και ξηρότητα, μία χώρα γεμάτη από δάση με τα πιο εύφλεκτα δέντρα( πεύκο και ελιά) το λιγότερο, θα έπρεπε να είμαστε προετοιμασμένοι, κάθε καλοκαίρι, να αντιμετωπίζουμε τα δάση μας ως κόκκινη ζώνη. Να τα προσέχουμε ως κόρη οφθαλμού. Μέρος της «περιουσίας» μας είναι.
Στεναχώρια πολύ σε κάτι τόσο ανεξέλεγκτο και δυστυχώς πέρα από τα δικά μας χέρια. Η Ελλάδα παραδίδεται στους ανέμους και στις προσευχές μας.»
