Σε μια εξομολόγηση καρδιάς η γνωστή συγγραφέας, Μαϊρα Παπαθανασόπουλου, μίλησε στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο για τη μυϊκή δυσμορφία, τις λανθασμένες διαγνώσεις που της έχουν κάνει αλλά και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην καθημερινότητά της.
«Είναι μία εκφυλιστική αναπηρία, δεν ήταν από τη γέννησή μου. Δεν είναι αυτοάνοσο, είναι γονιδιακό. Κληρονόμησα κάποιο κακό γονιδίωμα του πατέρα μου και κάποιο της μητέρας μου, που ήταν μια χαρά. Οι μύες μου χάνουν το εύρος, τη δύναμή τους και ατροφούν. «Υπήρχε μία πολύ μικρή δυσκολία στο περπάτημα. Ξέρετε, είναι εκείνο το μεταβατικό στάδιο, ήμουν 28-29 χρονών, υπάρχει και μία φιλαρέσκεια, που δεν θέλεις να πεις ότι έχεις αναπηρία. Λίγο το κλέβεις, στέκεσαι στον τοίχο, για να περάσουν οι άλλοι και μετά κάνεις τα βήματα»
Η Μάιρα Παπαθανασοπούλου δεν διστάζει να περιγράψει τις επιπτώσεις που είχαν στον οργανισμό της οι λανθασμένες διαγνώσεις από τις οποίες πέρασε.
«Πέρασα από πολλές λανθασμένες διαγνώσεις. Και στην παρουσίαση του Ιούδα είχα κάτι σαν υδροκεφαλία από την κορτιζόνη, που ήταν η λανθασμένη αγωγή. Μου έδιναν αγωγή για κάτι που δεν είχα, ήταν το εντελώς αντίθετο από αυτό που έπρεπε να πάρω. Ήμουν στον Ιούδα με μια κεφάλα σαν κολοκύθα, τρίχες στα χέρια, άθλια… όταν τα έκοψα όλα αυτά, επανήλθα».
Η συγγραφέας περιέγραψε επίσης τη δυσκολία που αντιμετωπίζει ακόμη και στο να πάει μια βόλτα, όπως συστήνουν οι ειδικοί για πολλές «δύσκολες» στιγμές.
«Τι γελοιότητες είναι αυτές και πού αναφέρονται; Δεν είναι ότι εγώ δεν μπορώ να περπατήσω. Δεν πρέπει να υπάρχει και κάποιος να με βοηθήσει; Δεν μπορώ να κάνω βόλτα. Για να κάνω βόλτα, πρέπει να υπάρξει ειδική συνεννόηση. Μέχρι να έρθει κάποιος, εμένα μπορεί να με έχει πάρει ο ύπνος. Χάνεται η διάθεση και ο αυθορμητισμός»
